Benim sokağım karanlığa mahkum
En çok da geceleri
Tek bir ışık yanmakta bu sokakta
Bir sokak lambasının cılız, titrek zayıf ışıkları
Engelliyor sokağının karanlığa gömülmesini
Bu lambanın adı umut...
Umudun ışığını yayıyor sokağıma
Sokağın sonuna kadar ulaşamıyor ışığı
Ama olsun
O da sönmesin yeter bana
Sevgi, nefret, kin, özlem, şefkat, mutluluk...
Söndü hepsinin ışığı.
Bir umut kaldı aralarından
Onun da sönmesini bekliyorum
Böylece kavuşacağım korktuğum ebedi karanlığa.
Kaybediyor zaten gücünü geçen her dakika
Ve sönüyor sonunda umudun ışığı da...