Zaman geçtikçe her şey silinir; acılar bile.
Ama insanın içinde bir yerlerde,
ne yaparsa yapsın geçmeyen
o sızı kalır:
'Acaba daha iyi bir insan olabilir
miydim?'
İnsan, kendi mükemmelliğiyle değil,
seçtiği yoldaki çabasıyla değer kazanır.
Ne konuda iyi olmayı da sormamız gerekir iyi bir evlat, iyi bir ebeveyn ,iyi bir öğrenci, iyi bir öğretmen? İyi bir insan derken karakter olarak mı başarı olarak mı daha iyi? Peki bu iyinin eşiği ne neye göre standartları belirliyoruz? Sanırım Nietzsche'nin sözüydü diyor ki yazar Dünyaya bir kere daha gelse bile aynı seçimleri yapan üstün insandır.
Ayrıca Emrah serbest'in hikayem paramparça kitabında "Şimdiki aklım olsa yapmazdım ama yapmasaydım da şimdiki aklım olmazdı." Sözü geçiyor. Bunun dışında son cümlemize ithafen hangi kitapta okuduğumu hatırlamadığım bir söz varfo sözü kelime kelime hatırlatmasam da şöyle bir şeydi: bir hedefe ulaşmak için çıktığınız yolda gerçek ödülün hedeflediğiniz yerde değil çıktığınız yolda olduğunu anladığınızda dünyaya olan bakış açınız değişir.