Bazı güçlüklerim vardı. Konuşmakla geçeceğini sanıyordum. Seni aradım. Canım. Seni görmek istiyordum kısacası. İnsan görmekle bile bazı şeylerin ağırlığına dayanabilir, avunabilir, hayal kurmağa devam edebilir. Sen anlamazsın tabii. Anlamak için, insanın bazı eksik yönleri olmalı.
Benim içimdeki çocuk büyümedi. (Yirmiüçnisanda onu da bir saatlik başbakan yapsalardı belki büyürdü. Hayır, büyümezdi.) Yıllardır taşıyorum içimdeki çocuğu; yaşamadığı için büyümedi hiç, amcası.
"Gerçek, iki nokta üstüste koydun mu?"
"Koydum, Hikmet amca. Büyük harfle başlanıyor, değil mi?"
"Hepsini büyük harfle yazsaydın." "Gerçeğin de soluna çiçek yapma sakın."
"Bu sayfada yok zaten."
"İyi. Yaz bakalım: Gerçek, başkalarının bize uygulamaya çalıştığı tatsız bir ölçüdür."
"Birimi var mı Hikmet amca?"
"Birimi insandır.