Ruh, elbette gönülde barınır. Kalpte mesken tutar. Tevazu sahibidir. Sevilmese de sever, ihmal edilse de değerinden eksilmez, ertelense de sabırlıdır. Ne kadar öfke içinde olursak olalım, gönül her an sevmeye hep hazırdır.
BEN KUSURLU BÎR İNSANIM, KUSURSUZ BİR RABB TARAFINDAN SEVİLEN
“İyiyi ara, doğruyu ara ama kusur arama” demişti Mevlana. Çünkü bizim kusur zannettiklerimiz çoğu zaman bize verilen lütuftur.
Kusur sandığın şeyin eksiklikten ziyade özgünlük olduğunu söylesem ne düşünürdün?
Seni sen yapan şeyin, seni diğer insanlardan ayıran tarafın gözüne kusur gibi gelen özelliklerin olduğunu hatırlat-sam mesela...
Kusur, imzadır desem. Senin orijinalliğindir desem.
Sanırım kendinde sevmediğin her şeyle barışırsın. Kendine yaptığın haksızlığa kızar, sana bu özgünlüğü deneyimleten kaderine şükredersin.
Bence geç kalmış sayılmazsın.
Kusurların için şükret Yaradan a.