Gün günden eksik. Aldığımız her nefese sevinirken aslında ömrümüzden bir nefes eksilttiğimizin farkında değiliz. Çabuk tükeniyor her şey. "Ama, fakat, lakin" dinlemiyor. Ya çok rahat bırakıp kaçırıyoruz elimizden ya da çok sıkıp öldürüyoruz yaşamı. Beceremiyoruz var olmayı. Tüketiyoruz, tükeniyoruz. Yerine koyacak bir şeyimiz olmadan. Kavramlar birbirine karışıyor. Anlamıyoruz. Anlatamıyoruz. Anlaşılmıyoruz. Bilmiyoruz azizim bilmiyoruz. Nefes almayı "yaşamak" sayıyoruz. Para kazanmak için birbirimizi kırıp döküyor, karnı doyanı mesut sayıyoruz. Açız vesselam. Hiç doyrulmamış ruhlarımız var. Sevgiye muhtacız. Doyumsuz bir serüvenin içinde sevmeyi unutuyoruz. Zaten sevildiğimiz de yok ya.. Neylersin gün günden eksiliyoruz, bölük pörçük yaşamımızdan bir parça daha koyveriyoruz. Hayatı hissetmek, duyumsamaktan noksan sefil yaratıklarız.