Pozan
@Kitapozan
Şu anda okuduğu kitap
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Öbürküler |3.5/5|
Mahir Ünsal Eriş’ten okuduğum ikinci kitap, Öbürküler. Yazara dair söylenen o övgü dolu cümlelerin neden kuruluyor olduğunu az da olsa anladığımı düşünüyorum. Öbürküler, Karakarga yayınlarından çıkmış olan, içerisinde M.K Perker’in çizimlerine yer veren, yazarın kaleme aldığı kısa bir roman.
İstanbul’a iş için gelen bir ailenin, Arnavutköy’deki bir eve yerleşme sürecini anlatan hikayemiz eski İstanbul’un ve dolasıyla eski Türkiye’nin motifleriyle dolu. Kitabın arka kapak yazısında bu nostalji unsuruna dikkat çekilmiş. Ben o yılları şahsen yaşamadığım için bir nostalji hissetmedim, dolayısıyla belki de bazı insanların aksine kitabın kullandığı ögeler bende bir etki yaratmadı.
Eski meydanlar, sokaklar ve trenlerin betimlenişi beni etkilemedi demek istemiyorum. Kast ettiğim o değil. Yazarın dili gayet başarılı ve akıcı. Eski kelimelerin ağır ve telaffuzu zor yapılarına rağmen cümlelerin arasına serpiştirip de metnin temposunu bozmamak bence yazarın bu kitapta sağladığı bir başarı. Böyle durumlarda Türk edebiyatını ana dilimle okuduğum için seviniyorum.
Yazarın hikayeye yaklaşımını beğendim. Kitap hakkında bir yorum okumadığım için bilmiyordum dolayısıyla şaşırdım. Yine de kitabın ufak hacminden ötürü karakterler havada kalıyor. Böyle kitaplarda karakterlerin iki boyutluluğuna pek takılmam, yazarın asıl üzerine durup düşündüğü şeyin kitapta gerçekleşen olaylar olduğu belli çünkü ama bu kitapta, birkaçı hariç karakterlere derinleşme fırsatı verilmeden kitabın bitiyor olmasına üzüldüm.
Kitap biraz daha uzasa daha iyi olmuş olabilirdi ama bu noktada tutmak da yazarın tercihi. Buna karışmamakla beraber, bu nedenden ötürü, karakter mevzusundan dolayı, kitabın kısa bir romandan ziyade uzun bir öykü olduğu izlenimine kapıldım.
Çizimleriyle, hikayesiyle ve
Aden |3/5|
Öncelikle, kafama takılan ilk şey bu kitabın isminin neden çevrildiği. Kitabı alırken bilmiyordum ama internete bakınca öğrendim ki meğer kitabın gerçek ismi Eden imiş. Neden özel isim değiştirilmeye ihtiyaç duyulmuş bilmiyorum. Türkçe olarak ismi okumak daha kolay belki ama bence isim değişmemeliydi, neyse.
Aden, Alfa yayınevinin ülkemizde yayınladığı, Stanislav Lem’in yazdığı romanlardan biri. Yabancı bir gezegene iniş yapan, alanında uzman altı adamın yaşadığı macerayı konu alıyor. Şahsen, kitaba büyük beklentilerle başladığımı söyleyebilirim. Hem yazardan hem de yayınevinden büyük ümitlerim vardı ama iki tarafta da aradığımı bulamadım denilebilir.
Hayalgücü ve yaratım olarak yazarı takdir ettim. Masa başında bu hikayeyi kurgulamak, bir yetenek gerçekten. Altı adet farklı alanlarda uzman adamların, mahsur kaldıkları gezegende yaptıklarını ve birbiriyle aralarındaki diyalogları başarılı bir şekilde kurgulamış yazar. Gezegenin konseptiyle, yazarın hayal ettiği teknolojiyle ya da hikaye örgüsüyle bir problemim yok denilebilir. Benim kitapla alakalı bir problemim yazın diğer problemim çeviri.
Çeviriden bahsetmek istiyorum çünkü üslup hakkındaki düşüncem çeviri nedenli de olabilir. Stanislav Lem, enteresan bir betimleme tarzına gitmiş bu kitapta. Emin olamadığım şey bu enteresanlığın çeviriden mi kaynaklandığı yoksa yazarın üslubunun bu şekilde mi olduğu. Üslubu bu şekilde olsa bile, çok fazla ve çok ufak detaylardan bahsettiği için kafanızda o imgeler tam olarak oluşmuyor. Gezegenin coğrafyası betimlenirken mesela, yükseltilerin şekillerini kafamda canlandırabilmek için birkaç kez okumam gerekti. O yüzden, kitabın keşif kısmından ziyade altı farklı uzmanın aralarında tartıştığı kısımları daha çok beğendim diyebilirim.
Çeviri konusunda, Alfa yayınları
Assassin’s Creed: Kağan’ın Mezarı |4/5|
Son Nesil ile başlayan macera, Kağan’ın Mezarı ile devam ediyor. Benim merak ettiğim şey ise neden bu seriye Son Nesil serisi deniyor, Son Nesil ilk kitabın adı… Neyse, bu detay bir yana, bu kitap ile birlikte bu seriyi sevdiğime karar verdim. Kaç kitap sürecek bilmiyorum ama bu kitap hem hikayeyi geliştirdi hem de ilk kitapta olanların daha fazlasını ortaya koydu. Bu açıdan bile bence başarılı bir devam hikayesi olmayı başarmış.
Daha önceki kitabın yorumunda dediğim gibi, Assassin’s Creed benim oyunlarını çok sevdiğim bir seri. Kitaplarını da elimden geldiğince tüketmeye çalışan biri olarak bu seriyi de oldukça merak ediyordum. İlk kitabın beklentilerimi karşılaması bir yana beklemediğim bazı unsurlar da koymuştu ortaya. O unsurlardan biri olan, Assassin ve Templar’lar arasındaki mücadeleye objektif yaklaşma olayı bu kitapta da başarılı bir şekilde sürdürülmüş. Kitabın, hikaye olarak gittiği yönü beğendim. Ki bu yönü haricinde artık Assasin’s Creed içerisinde klişeleşmiş bir hikaye örgüsüne sahip.
İlk kitaptaki geçmişte geçen sekansların üzerine daha çeşitli yönlere gidilmiş olmasını da beğendim. İlk kitaptaki hikayenin geçmiş tarafının kullanımını sorgulamıştım, bu kitap o konuyu daha iyi becermiş diyebilirim.
İki kitabın da çevirisi iyiydi diyebilirim. Çeviren kişinin oyunlarla yakın bir ilişkisi olduğunu biliyorum ve bu yakınlık çeviriye de yansımış bence.
Karakter gelişimiyle, aksiyonuyla ve devam etmekte olan olay örgüsüyle Assasin’s Creed Kağan’ın Mezarı bence iyi bir devam kitabı. Üçüncü kitabı henüz okumadım ama bu serinin de bence Assasin’s Creed evreni içerisinde önemli bir yer tutması gerekiyor. Netflix’in bu kitabı uyarlayacağını düşünüyorum. Haklı çıksam da çıkmasam da üzülmeyeceğim ama tahmin ettiğim gibi
