Pozan
@Kitapozan
Şu anda okuduğu kitap
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Dedektif Kurukafa |4/5|
Parmaklarınız arasında ateş tutuşturabilme fikri kulağa ne kadar havalı gelse de ölü olma fikri pek havalı değil gibi. Dedektif Kurukafa, yetenekli ama ölü bir dedektif olarak karşımıza çıkıyor serinin ilk kitabında.
Şahsen çocukken bu seriyi okumayı çok istemiştim ama o zamanlar kitapları yalnızca ciltli satılıyordu -benim gezdiğim kitapçılarda en azından- ve ciltli kitaplar pahalı olduğundan hiç ulaşamadım. Ulaşabileceğim vakit geldiğinde de ilk kitabı bulamadım şansızlığıma. Neyse ki şimdi okuyabildim. Şunu diyebilirim ki keşke daha erken okusaydım.
Kitap şahane olduğu için demiyorum kitap, 12-14 yaş arası civarında okunmak için harika bence. İnsan o zamanlarda pek eser tüketmediği için bu tarz hikayeleri daha çok seviyor genelde. Kitabı şu yaşımda da sevdim ama olağanüstü bulmadım. O yaşlarda okusaydım, ikinci kitabı almak için kitapçı önünde sabahlayabilirdim.
Hikayemiz Stephanie isimli kızımızın korku hikayeleri yazan amcası Gordon’un vefatıyla başlıyor. Çok satar yazarı olan Gordon’un servetine konmak isteyen aileler Gordon’un avukatının ofisinde toplansa da Gordon’un tüm servetini Stephanie’ye bırakmış olmasını öğrenmeleriyle hikayemiz başlıyor. Amcasının villasına sahip olan Stephanie, amcasının içerisine bulaştığı karanlık dünyaya ister istemez giriş yapıyor.
Bu gibi çocuk/gençlik hikayelerinde karakterlerimizin yaşına göre fazla cesur oluşu genelde sırıtır. Burada da karakter sanki 14-15 yaşında olsa yaptıkları biraz daha akla yatabilirdi diye düşünüyorum. Yine de Stephanie karakterini ve dedektif ile arasındaki diyalogları sevdiğim için, pek sorun etmedim.
Dedektif Kurukafa karakteri genel olarak bir noir film dedektifleri ortalaması gibi. Hem karakteri hem kılığı hem de Stephanie ile olan diyalogları, eski tarz dedektif
Vezir Gambiti |4/5|
Hakkında konuştuğum neredeyse tüm kitap uyarlamalarında, sürekli söylediğim bir şey vardı. O da şüphesiz, kitap uyarlaması söz konusu olduğunda kitabın her daim daha iyi olduğuydu. Bugün bir istisnaya tanık oluyoruz arkadaşlar. Vezir Gambiti kitabı -bence- Vezir Gambiti dizinden daha iyi değil.
Birkaç ay önce izlediğim ve her dakikasını ayrı bir severek bitirdiğim, satrançla hiç alakam olmasa bile bana kendisini izlettirebilmiş olan Queens Gambit dizisinin kitap uyarlaması olduğunu duyduğum vakitten beri kitabın Türkçeye çevrilmesini bekliyordum. Nihayet İthaki yayınları tarafından dilimize kavuşturuldu kitap ve ilk fırsatta edindim.
Kitap hakkında söyleyebileceğim ilk şey, film kapağı olması. Ne yazık ki Netflix dizisi yayınlandıktan sonra ülkemize kazandırılan kitaplar hep film kapaklı oluyor. Mindhunter, Enola Holmes, Unorthodox; hepsi ülkemizde film kapakları ile yayınlandı. İthaki yayınlarının bu konuda farklı bir karar almasını beklemek isterdim.
Kitabı dizisinden ayrı değerlendirmek isterdim ama pek bir zor öylesi de. Dizi, kitabı %90 oranında uyarlamış. Haliyle kitaptaki sahneleri okurken aklınıza diziden sahneler gelebiliyor.
Buraya kadar bahsedip durduk da peki kitabın hikayesi ne? Kitap, küçük yaşta yetim kalan Elizabeth Harmon isimli kızımızın yetimhaneye düşmesiyle başlıyor. Hayatının bir noktasında satrancı keşfetmesiyle de karakterimizin yolculuğu bir nevi başlamış oluyor. Bir hayli geniş zaman atlamaları yapan, uzun bir dönemi anlatan bir kitap Vezir Gambiti. Harmon’ın yaşamındaki küçük-büyük önemli anlarına tanıklık ediyoruz.
Kitabın diziye kıyasla büyük bir avantajı var o da karakterin iç düşünceleri. Dizide karakter soğuk, mesafeli ve satrançta pek yenilmezmiş gibi dururken kitapta, satranç maçları esnasında ne kadar paniğe
Tiffany’de Kahvaltı |3+/5|
Filmiyle adını daha geniş kitlelere duyurmuş olan Tiffany’de Kahvaltı isimli novellanın, film uyarlamasını ne yazık ki seyredemedim. Daha iyi mi oldu kötü mü oldu bilmiyorum. Sanırım film kitaptan bir hayli farklı. Bunu yalnızca, Holly Golightly isimli ana karakterimiz için seçilmiş rolden bile söyleyebiliriz aslında. Kitaptaki Holly, filmde Audrey Hepburn’ün canlandırdığı karakter portresine pek oturmuyor gibi.
Hikayemiz, kendi dairesinde yaşayıp gitmekte olan ana karakterimizin apartmanına Holly’nin taşınmasıyla başlıyor. Sürekli eve başka başka insanları davet eden ve anahtarını yanında taşımaya pek ihtiyaç duymayıp, binaya girmek için başkalarının ziline basmayı alışkanlık edinmiş Holly’nin bir gün, apartmana girmek için ana karakterimizin zilini çalmasıyla hikaye başlıyor diyebiliriz.
Hikaye iki karakterin arasındaki ilişkiye, daha çok da Holly karakteri üzerine yoğunlaşıyor. Holly karakteri, kitaptaki haliyle, arkadaş olmayı istemeyeceğim ama tanışmaktan dolayı mutlu olacağım bir karakter. Kendisiyle beraber yaşamak, biraz yorucu olabilirmiş gibi hissettirdi. Ben o tempo ile yaşayabilecek biri değilim. Ama kitap bana böyle bir karakteri anlatmayı, aktarmayı başardı ve karaktere değer verebilmemi sağlayabildi.
Kitabı, klasik kitaplara olan bakışımla okuduğumu söylebilirim. Kurgudan olağanüstü bir zevk duymamış olsam da okuyup bilmiş olmaktan memnunum. Üstelik yazını da başarılıydı.
Kitabın arka kapağında yazan “Tiffany’de edilen şampanyalı kahvaltılarla son bulurdu,” ifadesini kitapta görememiş olmak beni şaşırttı ve üzdü.
Holly karakterinin hikayesi tahmin edebilir, ama güzel işlenmiş. Belki de kitabın yazıldığı yıl ya da hikayenin geçtiği zaman dilimi, bilmiyorum, kitabı daha keyifle okumamı sağladı. Günümüzde yazılmış olsa aynı
