Pozan
@Kitapozan
Şu anda okuduğu kitap
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Uzayda Piknik |3.5/5|
Kırmızı Pazartesi için nasıl tam da olması gerektiği uzunlukta bir kitap dediysem, işte bu kitapta onun tersi. Yani, olması gerekenden kısa diye düşünüyorum. Belki de benim kitabın dünyasına olan merakımı dindirememiş olmamdandır bilmiyorum ama hislerim bu yönde.
Uzayda Piknik, iki biraderin yazdığı bir Rus bilimkurgu romanı. Okuduğum bilimkurgu konseptli hikayeler ya da tabiri caizse ‘göklerden gelen ziyaret hikayeleri’ arasından fikir olarak en hoşuma giden bu oldu. Kitabın isminin size ipucu verebileceği üzere uzaylılar hikayemizde dünyaya geliyor ancak hiçbir canlıyla temas etmeden, bir süre boyunca indikleri yerde durduktan sonra geldikleri gibi gidiyorlar. Gidiyorlar ama arkalarında birtakım şeyler bırakarak. Onlar için çöp olabilecek bizim için araştırma konusu olabilecek tüm o kalıntılar bir anda dünyanın odak noktası haline geliyor.
Hikayemizin ana karakteri de bu kalıntıların içerisinden türlü şeyler toplayıp getirmekle para kazanan Stalker’lardan biri. Hikaye, temeline güzel bir bilimkurgu fikri oturtsa da hikayenin geneli aslında insanlara odaklanıyor. Uzaylıların ne olduğuna, bıraktıklarının ne olduğuna kitap pek değinmiyor. Bazı insanlar bunu daha çekici bulabilir ama ben fikrin kitapta daha derin incelenmesini isterdim.
Kitapta dört kısım var ve Stalker karakterimizin kısımları karakterin ağzından anlatılıyor. Anlatırken yaşayan türden bir anlatıma sahip Red karakteri, dolayısıyla sırf karakterin konuşma/anlatma tarzı bile size birçok fikir veriyor karakter hakkında. O yüzden, Red karakterini anlayabilsek de diğer karakterler biraz sönük kalmış. Yazarların yeteneksizliğinden ziyade yüzeysel olarak ele almalarından diyebilirim.
Stalker karakterimizin başından geçenler bir yana, uzaylılar hakkında diyalogların geçtiği kısımları
8/10
Beğendi
·2021 14. kitabı
·1 saatte okudu
·Okunma: 28 Şubat 2021 00:00
·Kırmızı Pazartesi |4/5|
Herkesin bilmesine rağmen hiç kimsenin durdurmaya uğraşmadığı bazı olaylar vardır. Zihnimiz, istediği zaman önündeki gerçeği o kadar kuvvetli bir şekilde reddetme imkanına sahiptir ki bazen insanın kendisi olay geçtikten sonra kendisine söylediklerinin, kendini nasıl kandırdığının farkına varır. Kırmızı Pazartesi de insanın ve insanların bir gerçeği nasıl reddettiklerinin hikayesi denilebilir.
Pazartesi günü gerçekleştirecekleri bir cinayeti herkesin duyacağından emin olarak halka anlatan iki kardeşin, insanlar tarafından nasıl görmezden gelindiğinin kitabı, Kırmızı Pazartesi.
Santiago Nasar’ın öldürüleceğini yazar bize ilk satırlarla beraber aktarıyor. Günümüzdeki filmlerde gördüğümüz, olayın ortasından başlayıp kısa bir sekansın ardından başlangıca dönme, anlatımının benzerini bu kitapta da görüyoruz. Kitaba oldukça yakışan ve kitabı şu anki konumuna getiren olay, bu anlatım tarzı zaten. Eğer biz kimin cinayeti olacağını bilmeseydik ve her şey sakince ilerlerken bir anda cinayet gerçekleşseydi kitabın tarzı tümden değişirdi ve bu kadar iyi de olmazdı bence.
Çokça satıldığı ve çokça okunduğu için üzerine diyebilecek çok bir şey bulamıyorum. Şahsen isimler hikayeye adapte olmamı zorlaştırsa da kısa sürede alışıyor daha kısa bir süre sonra da hikaye bitiyor zaten. Ancak kitabın kısa oluşundan şikayetçi değilim, dengesini çok iyi bulmuş ve tam kararında sona ermiş. Daha uzun olması kitabı amacından saptırabilirdi daha kısa olması da anlatmak istediklerini anlatmasına engel olurdu.
Olay örgüsünü bağlayış biçimi bir yana hikayenin bize aktarılma şekli de benzerleri arasındaki başarılı örneklerden.
Gerçekleşen olayı araştıran bir karakter, size başkalarının söylediklerini aktarıyor. Dolayısıyla bir hikaye değil olayı araştırmış bir gazetecinin
Geliş |5/5|
Bilimkurgu da bilimkurguymuş! Filmini çok sevdikten sonra kitap uyarlaması olduğunu öğrendiğim ama kısa bir araştırmayla filmin, kitaptaki bir öyküden uyarlandığını öğrendim ama bu beni kitabı okumaktan alı koymadı. Kitabı gerçekten sevdim, gerçekten değil çok sevdim. Modern bilimkurgu alanında çok başarılı öyküler bulunuyor kitapta.
Modern bilimkurgu denildiğinde genelde birkaç farklı yol izleniyor. Ya çok uzaktaki bir hayali teknoloji hayal ediliyor ya da günlük hayattaki koşuşturmacaların içine ‘proton enerjili telefon’ gibi, ‘omega ışını tabancası’ gibi daha uzun isimli eşyalar sıkıştırılıyor. Ted Chiang’in öyküleri ne bunlara baş vuruyor ne de diğer yöntemlere. İçerisindeki bilimsel fikri size hissettirmeyi başaran öyküler sunuyor, iki tanesi haricinde.
İki tane bilimkurguya pek oturmayan öykü var kitapta ve ikisinden biri kitabın ilk öyküsü olunca insan biraz şaşırıyor. “Bilimkurgu diye aldım arabayla taş taşıyorlar,” gibi düşünüyor insan ama ben Babil Kulesi öyküsünün de bilimkurguya oturtulabileceğini düşünüyorum. Yalnızca, cennet ve cehennem ile alakalı olan öykü pek bilimkurguya oturmuyor aslında ama onu da okuması çok keyifliydi ve pek bir orjinaldi o yüzden sorun etmedim.
Filme uyarlanan öykü burada ‘Hayatının Hikayesi’ ismindeki öykü. Filmin öyküye fazlasıyla sadık kaldığını fark ettim. Uzaylıların dilini öğrenme ve keşfetme sürecini karakterin ağzından dinlemek ve uzaylıların bakış açısındaki farklılığın daha iyi açıklanması dışında öyküyü filmden ayıran pek bir şey yok. Şahsen kitaptaki diğer öyküleri daha bile beğendim diyebilirim. Mesela Lucy filmin yapmak isteyip yapamadığını yapan, olağanüstü seviyede gelişen bir bilinçteki adamın öyküsü mesela.
Öykülerin her birini roman olarak okumak isterdim. Öyküler bu halleriyle birçok romandan
