Henüz 17 Yaşında // #kitapyorumu “İnsanda daima ümit bulunmalı!” Bazı kitaplar diyorum, insanı nasıl etkiliyor.. Okuduktan sonra geriye kalan bir boşluk hisssiyle beraber. İnsana ‘Ne hayatlar var be, ne dertler var şu insanoğlunda’ dedirten türden. İşte Ahmet Mithat Efendi kötü yola düşmüş bir karakter üzerinden aslında dışarıdan gördüğümüzle gerçekte neyin ne olduğunu çok güzel anlatıyor hikâyesinde. Hani bizim millet olarak kötü kadın (Ahlaksız kadın) dediklerimizi.. Kitabı çok sevdim yani okurken her bölüm akıp gitti nasıl bittiğini bile anlamadım ben. Yıllar öncesinde kaleme alınmış olmasına rağmen yazarın dili anlatımı çok güzel. Kurgusuna gelirsem: Kalyopi ah masum güzelim benim. Öyle acıdım öyle üzüldüm ki onun saflığına yaşadığı zorluklara. Tek düşündüğü ailesi sadece ailesi.. Yoksulluktan bi çare olduklarında onlar için hayatını bedenini ruhunu heba ediyor daha nasıl anlatılır.. Sonra canım abim güzel abim Ahmet Bey var tabi. Şimdi bu Ahmet abimiz arkadaşı Hulusi’yle bir akşam eğlenmek niyetiyle tiyatroya gidiyor. Bir kadeh üç beş kadeh içmek şöyle dursun saatler geçiyor gece oluyor bir yandan da sarhoş oluyorlar tabi. Yağmur çamur derken orada mahsur kalıyorlar. Kalacak yerleri de olmadığından mecburen bir kerhaneye gidiyorlar. İşte hikâyemiz burada başlıyor.. Ahmet Efendi tek başına kalmak istese de kendisine arkadaş olarak Kalyopi’yi gönderiyorlar. O gün aralarında bir sohbet bir muhabbet başlıyor dost oluyorlar. Ahmet Efendi Kalyopi’nin bu kötü yere nasıl ve neden düştüğünden, diğer kadınların hayat yolculuklarına kadar sırf merakından sürekli gidip gelmeye başlıyor. Aslında bu işi yapmalarının onların açısından nasıl olduğunu, geride ne acılar ne zorluklar biriktirdiklerine şahit oluyor. Arada bir eğlenceyi sigarayı içkiyi de ihmal etmiyorlar tabi.

Edebiyat & Roman