Hala titrediğimi gören annem eski mantosuyla beni örterken yavaşça "Zavallı Netoçka'm galiba sen de benim gibi hasta çelimsiz bir kız olacaksın" diye mırıldandı...
Hayatta benim gibi anormal derecede içine kapanıp başka çocuklara rastladığımda gördüm ki , onlar da bir kere bağlandıklarında başkasına kalplerinde yer veremiyorlardı
Annem çenemden tutarak başımı hafifçe kaldırdı tatlı sakin bir halle bana baktı ...Yüzünde anne sevecenliği ile dolu bir gülümseme belirdi kalbim burkuldu sonra hızla çarpmaya başladı "Netoçka" demişti bana demek o anda gerçekten seviyordu beni , aslında "Anna" olan adıma beni severken"Netoçka" diye bir küçültme eki bulmuştu içinden geldiği zaman söylerdi bunu
Duygulanmıştım