lavispsychology
@Kitapsever0411
54 okur puanı
Mayıs 2019 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitaplar
İnsan aynada gördüğü kişiye karşı hayatı boyunca değişik duygular besleyebiliyor. Bazen nefret ediyoruz kendimizden, bazen neredeyse şefkat duyuyoruz. Varolmanın anlamlı bir şeymiş gibi göründüğü anlar var, bir de aldığımız tek bir nefes için bile bahane bulamadığımız zamanlar. Bunlar hayatımızın içinden akıl sır ermez bir sırayla, fener alayları gibi geçip gidiyor.
Reklam
İnsanın hayata bulaşmak istemediği günler vardı. Hayatın çamuru bildiği yolda akıp gitsin, ama size dokunmasın isterdiniz. Sokağa çıksanız, gökyüzünün ağırlığı sırtınıza binerdi sanki. Böyle günler, yapacak başka işi olmayan bir gitarcı eskisinin kendisine acıması için de idealdi.
"Size bir sır vermem lazım" dedi, dersin sonunda. "Ben çok iyi sır tutarım" dedim.
"Ben galiba âşık oluyorum." "Daha önce hiç oldun mu peki?"
"Bilmem... Sayılmaz pek."
"O halde kıymetini bil" dedim} saçlarım okşayıp. "Herkeste yoktur bu yetenek."
Müzik yapmanın insanlar üzerindeki iyileştirici gücüne defalarca şahit olmuştum, insanın elindeki aletle bir bütün haline geldiği bazı
anlar vardı. O
zaman tek başımıza bir varlık olmaktan çıkıyorduk. Etrafımızdaki dünyanın iyi kötü bur parçası haline geliveriyorduk. Gitarı doğal bir uzantımız gibi hissedersek eğer, gitarın yapıldığı ağacı, ağacı besleyen toprağı, toprağı var eden suyu da hissedebilirdik. Ben böyle düşünüyordum.
