Kedili Okur

Kedili Okur
@Kitapsuyu
Dünya­nın öbür ucuna da gitsen haber vermeyince evladının senden haberi olmuyor demek ki. Evlat bilmiyor seni... Ana babanın evladını aradığı gibi, evlat aramıyor seni, iki kere iki!
Sayfa 74·Kitabı okudu
Alıntı
Reklam
Hiçbir şey birdenbire olmuyor; her şeyin bir evveliyatı var.
Sayfa 67·Kitabı okudu
Alıntı
İnsan muhabbet istiyor muhabbet. Ama konuşacak kimse yok. Kendi kendine konuşur insan yalnızlıktan. Bir fark ettim kendimde, esneyince "Ay esnedim" diyorum. Tuvaletim ge­liyor, sesli sesli "Dur bir tuvalete gideyim" diyorum. "Ay ba­caklarım, bacaklarım" diyorum, merdiven inip çıkınca. Kendi kendime sesleniyorum, "Selimeee Selimeee" diye.
Sayfa 56·Kitabı okudu
Alıntı
Yalnız kalınca insanın avlusu gibi, kapı önü gibi oluyor o televizyon; oğlun, kızın, eşin, dostun, komşun, gelinin, torunun, her şeyin. Hepsinin yerine konmuş bir kara kutu, salona oturtmuşlar, konuşup duruyor. Yalnız olanlar bilir, evladımız gibi bir şey televizyon bizim. O anlatıyor sen din­liyorsun. Bazen insan düşünüyor: Keşke nefes alsa, nefesini de duysan. Evde bir ses oluyor doğru ama bir de nefes olsa ne güzel olur. Sen de ona iki çift laf etsen, o sana cevap verse, tadından yenmez. Deli diyeceksin ama e, öyle... Ben de öyle dedim önce.
Sayfa 56·Kitabı okudu
Alıntı
Kaynanamın yanındaydık, kayınbabam sağdı. İyi insanlardı... Belki de kötülerdi, ne bileyim. İyi ana görme­yince, kaynana, iyi geliyordu insana.
Sayfa 51·Kitabı okudu
Alıntı
Reklam