Bir insan ne kadar kendine yeterse, başka insanlara o denli daha az ihtiyaç duyacaktır- haddizatında başka insanlar da ona o kadar az tahammül edebilecektir. Yüksek bir zihin düzeyinin bir insanı toplum dışına itebilmesinin nedeni budur.
En genel gözlem bize insan mutluluğunun iki temel düşmanının ıstırap ve can sıkıntısı olduğunu gösterir. Daha ileri gidip, birinden yakamızı sıyıracak kadar talihli olma ayrıcalığınızın düzeyinin bizi diğerine yaklaştırdığını söyleyebiliriz. Aslına bakılırsa hayatın bize sunduğu, bu ikisi arasında, az veya çok şiddetli bir salınımdır.
Ah! Her şeyin nedeni hiç kimse tarafından yeterince değerli bulunmamam! Davranışlarım incelikten yoksun kalacak, konuşma biçimim ağır ve tekdüze olacak. Ey Ulu Tanrım! Neden kendim gibiyim?