... kalbine giden yolda ilk adımı ben atmak istemedim. Çünkü senin üzerinde belli bir etkim var ve minnettarlığından, sevgime karşılık vermek için kendini zorlayacağından, içinde belki de olmayan bir sevgi canlandırmaya çalışacağından korkuyordum.
Yazarak belki gerçekten hafifleyeceğim.
Bakın, örneğin çok eski bir anım bu aralar çok sıkıyor canımı. Birkaç gün önce pek canlı olarak hatırladım onu, o günden beri de unutulamayan hüzünlü bir müzik parçası gibi aklımdan çıkmıyor. Bu arada ondan da kurtulmam gerekiyordu. Yüzlerce böyle hatıram vardır; ama kimi zaman yüzlercesinden biri öne çıkar, boğacak gibi olur beni.
Nedense, onu yazıya dökersem yakamı bırakacağını düşünürüm. Neden denemeyeyim ki?