Kıvanç Güven
@Kivoethe
Avukat - Ankara Barosu
20 yıllık kurmaca okuyucusu :)
Bilim Kurgu - Fantastik Kurgu Sever ^^
Şu anda okuduğu kitap
Halbuki ne büyük beklentiyle başlamıştım kitabı okumaya... Uzun, karlı, karanlık ve korkutucu bir okuma olacaktı bu... "Uzun" kısmı hariç, söylediklerimin yarısını bulabildim maalesef...
Terör, gerçekten yaşanmış bir olayın alternatif tarih versiyonunu anlatıyor. Gerçekten de Terör ve Erebus isimli iki gemi, 1845 yılında Kuzey Kutbu'na sefere çıkmış ve bir daha bu iki gemiden de mürettebatından da haber alınamamış. Kitabımız da, bu seferde mürettebatın başından geçenleri paranormal olaylar ve doğaya karşı hayatta kalma çabasını harmanlayarak anlatıyor.
Öncelikle atmosfer çok sağlam. Simmons büyük bir yazar ve kutuplarda yaşamın nasıl olduğunu deli gibi araştırdığını her bir cümlesinde belli ediyor. Böyle bir kitaptan bir sürü şey öğrenerek ayrılmayı hiç beklemiyordum. :) Kutuplarda nasıl giyinilir, nasıl yemek yenir, nasıl uyunulur, yemek nasıl ısıtılır, silah nasıl tutulur bir sürü şey öğrendim.
Ama atmosferin esas sağlamlığı, yazarın o soğuğu, karanlığı, tekinsizliği buz gibi verebilmesinde yatıyor. Okurken gerçekten üşüyor insan bazen.
Atmosfer eyvallah, üslup da başarılı. Peki gerisi? Olay akışı maalesef çok akıcı değil. İlk 150 sayfa zaten belgesel kıvamında ve zaman atlamalarıyla geçiyor. Sonrasında olaylar açılmaya başlasa da yetmiyor, çünkü genel olarak planlamayla geçiyor kitap. Yani Kuzey Kutbu'na vakıf olmayan insanlar olarak da sıkılıyoruz haliyle. :)
Ama kitabın gerçekten canlandığı yerler var ve o anlar geldiğinde insan elinden bırakamıyor kitabı. İşte o anlarda "başyapıt okuyorum galiba ya," dedirtse de, sonraki bölümde "hayır şuradan değil buradan gidelim" tartışmaları başlıyor ve yine bir sonraki kaos anına kadar sıkılacağınızı anlıyorsunuz.
Bana kalırsa temel sorun kitabın uzun olması. 750 sayfa değil de 400 sayfa olsa inanılmaz bir kitap olurdu
Hangi tür kitapları seviyorsun?
🔎 Polisiye
💕 Romantik
🚀 Bilim Kurgu
🏰 Fantastik
📖 Klasik
🧠 Kişisel Gelişim
🏛️ Tarih
😱 Gerilim
Yaşı kaç olursa olsun, King gerçekten her zaman klasını koruyan ve kalitesini belli eden bir yazar. Medyum'dan yıllar sonra yazılan devam kitabı Doktor Uyku da bunu çok güzel bir şekilde gösteriyor. Medyum'dan farklı bir yazardan çıkmış gibi duruyor, ama yine de her şeyiyle bir King eseri.
Medyum'daki ufak ışıldak Dan Torrance'in yetişkinlik serüvenine eşlik ediyoruz. Işıltısını hissetmemek için alkole düşen Dan, alkolizm batağına saplanıp kalmışken yavaş yavaş bu bataktan kurtulma çabasına tanık oluyoruz. Bu sırada kendisi gibi (hatta çok daha fena) bir ışıltıya sahip başka bir ufaklık da hikayeye dahil oluyor ve laf lafı açıyor... Aralarında usta-çırak ilişkisine benzer bir ilişkinin gelişimine tanık olurken, bize de bu hikayenin tadını çıkartmak kalıyor.
Yanlış anlaşılmasın, pek sevimli bir hikayeymiş gibi lanse ettim sanki Doktor Uyku'yu, ama işler öyle değil. Dan gibi ışıltılı insanlarla beslenen bir takım mahluklar da hikayeye dahil olup, ışıltılı kızımızın peşine düşüyorlar, işin gerilim kısmı da burada kendini göstermeye başlıyor.
Her şeyden önce, kitap her ne kadar gerilim-korku türüymüş gibi ışıldasa da (kıpss), aslında temelde gayet de dram temelli bir yapıda. Dan yıllarca acı çekmiş, geçmişin travmalarını atlatamamış yalnız bir adam. Biz de bu macerada onun yalnızlığına ortak oluyoruz. Evet dozunda bir gerilim var, oldukça sürükleyici de. Ama King klasmanı bir korku romanı yok ortada. Daha yumuşak, daha rahat bir roman bu.
Gelelim Medyum'la olan rekabetine... Şimdi efendim, bence şu konuda bir tartışma yok: Medyum çok çok iyi bir kitap. King külliyatının baş tacı bir eser. Gergin, tedirgin edici, rahatsızlık verici, fena bir şey. Doktor Uyku ise sürükleyici, gergin, rahat okunan ve daha hafif bir kitap. Klasmanlar tamamen farklı yani. Bu yüzden bu iki
Kendi kulvarında rakipsiz King Bey'in, en meşhur romanlarından biri olan Medyum'u daha önce okumadığım için kendimi esefle kınıyorum. Okuduğum en güzel King romanlarından biri bu gerçekten. İsmi neden Medyum bilmiyorum gerçi, bence orijinal ismi "Shining" romana çok daha uygun. "Parıltı" gibi bir çeviri de hiç fena olmazmış yani.
Öncelikle siz de benim gibi Kubrick'in "Shining" filmini izlemişseniz ve Jack Nicholson hariç hiçbir şeyini beğenmediğiniz için bu kitaba burun kıvırmışsanız, hatanızdan dönmek için hala çok geç değil. Yahu kitap filmden o kadar farklı ve o kadar güzel ki... Üç ana karakter ve onların düşünce dünyalarında dönen bir roman, ancak bu kadar sığ bir filme çekilebilirmiş. Bir kere filmin aksine, kitabın başrolünde ufak Torrance oğlanı Danny var. Ve filmde olduğundan kafa kafaya zıt, hiç de sığ bir karakter değil. Oldukça derin, düşünceli ve nazik bir çocuk söz konusu. Aynı şekilde, Jack Torrance de geçmiş hatalarından dersler çıkarmaya, babasına benzememeye ve iyi bir baba/eş olmaya çalışan ancak bunu bir türlü başaramayan bir eski alkolik, yani filmdeki gibi bir anda fıttıran bencil bir yazar değil. Wendy ise cefakar anne, ki ana karakterler içerisinde en zayıf karakter de o.
Bu aileyi alın, geçmişi oldukça karanlık bir otele, tüm kışı tek başlarına orada geçirmek üzere koyun. Otel ile dünyanın geri kalanı arasındaki iletişimi kesin. Üstüne bir de ufak Danny'e çeşitli psişik güç kırıntıları ekleyin (biraz akıl okuma, biraz geleceği görme vb.). Konu aslında bundan ibaret, Jack'in yavaş yavaş otel tarafından ele geçirilmesi ve tüm ailenin yaşadığı psikolojik gerilimler... Bu gergin atmosfer de haliyle yavaş yavaş yükseliyor ve ortaya harika bir roman çıkıyor.
King yine bildiğimiz gibi. Üslubu akıcı ve çoğu kitabından daha edebi. Betimlemelere
Benim gibi mitolojik bir şeyler okumak isteyen ama bilimsel-tarihsel çalışmalara da girmek istemeyenler için biçilmiş kaftan.
Neil Gaiman'ın İskandinav Mitolojisi'ni de geçen sene okumuştum, ama Loki'nin Müjdesi daha keyifli geldi. Evet tam anlamıyla bir mitolojik ansiklopedi sunmuyor ama zaten öyle bir vaadi de yok. İskandinav mitolojisine ilgisi olan ve rahat bir okuma deneyimi isteyen herkesin oldukça beğeneceğini düşünüyorum. Loki'nin ağzından yazılan, sempatik ve keyifli bir destandan söz ediyoruz .
Üstelik yazarım tuhaf ve başarılı üslubu da cabası. Sanki Loki gerçekten de oturup geçmişte yaşadıklarını, 2000'li yıllarda anlatmış gibi. Diyaloglar kasıntılıktan uzak, rahat ve eğlenceli. Tanrıların gevşek gevşek konuşması benim oldukça hoşuma gitti. :) Ne diyelim, darısı devam kitaplarının başına...
“Modern Türk Edebiyatı ne yeaa” diyenlerin ağzına kürekle vurmalık yazarlar veritabanı oluştursam, rahatlıkla ilk beşime girecek bir yazar Ömür İklim Demir. Öncelikle muhteşem bir üslubu var ve yaratıcı fikirlerini, harika anlatım tarzıyla birleştiriyor. Yani bir yazarın çözmesi gereken en önemli denklemi çözerek işe başlıyor.
Mutedil Dalgalı, yazarımızın ikinci öykü kitabı. Yine ilk kitabı “Muhtelif Evhamlar Kitabı” tarzında, birbirinden farklı lezzette öyküler mevcut. Genel olarak öyküleri çok başarılı bulsam da, her öykü kitabında olduğu gibi diğer öykülerden çok daha yukarılarda parlayan veya görece daha sönük öyküler de mevcut. Ama genel olarak, okuyucuyu tatmin etmeyen bir öykü yok diyebilirim.
Ömür İklim Demir’in öykülerinde benim en çok beğendiğim hususlardan biri de, öyküler arasındaki ufak bağlantı noktaları. Her öykü birbirinden bağımsız olsa da, yer yer birbirlerine bağlanıyor, atıf yapıyor, selam çakıyor ve bunların hepsi, okurun yüzünde bir tebessüme yol açıyor. Bu tarz akıl oyunları, kıvamında kullanıldığında çok tatlı oluyor bence. Ömür İklim Demir de bu metotları ustaca kullanıyor.
Yazarın farkını ortaya koyduğu bir diğer konu da, yenilikçi yaklaşımlar denemesi. Yani bu kimileri için itici olabilir belki ama ben çok keyif alıyorum bu denemelerden. Yeri geliyor yazı puntosu değişiyor, yeri geliyor asimetrik fontlar devreye giriyor. Metin bir anda görsele dönüyor, cümleler yarıda kalıyor, efektler kullanılıyor, sayfa ikiye bölünüyor, kağıtlar konuşmaya başlıyor… Ve bunların hepsi, anlatıma hizmet ettiği ve kıvamında kullanıldığı için, okuma deneyimini çeşitlendirip güzelleştiriyor.
Özetle, Ömür İklim Demir yine kendisinden bekleneni veriyor ve okuyuculara keyifli bir yolculuk vaat ediyor. Önyargıları kırıp genç yazarlara da şans verilmesi gerektiğini
