Gidenin adını duvarlar bile unuttu,
Oturduğum yerden ufku izliyorum.
Boşluğun ortasında kımıldayan tek nefesim,
Kendime bile yabancı kalıyorum.
Derya Keleş
Bazen kızıyorum kendime. Güvenimi ne zaman bu kadar ucuza dağıttım da şimdi kimseye inanamıyorum, diye. Anladım ki söz vermek marifet değilmiş! Asıl mesele, verdiği sözün altında ezilmemekmiş.