Kodaline
@Kodaline
30 okur puanı
Kasım 2023 tarihinde katıldı
İlk okuduğum Şermin Yaşar kitabı ama son olmayacak kesinlikle. Dupduru anlatımıyla aldı beni götürdü sayfalarca. Müthişti her şeyiyle kısaca bu kadar söyleyeyim. Okuyun, okutun.
Freud dediler geldik ama fos çıktı
yazarın diğer kitaplarını da okumayı düşünüyordum. Ama en önce en popüler olandan başlayayım dedim. Demez olaydım. En popüler kitabı bile bana hitap edememişse diğerlerini hiç düşünemiyorum. Benlik değildi, sevemedim herhangi bir derinlik bulamadım.
SPOILER
Yorumlayan insanlar Freud falan var diyince ben de bir aforizmalar falan bekledim ama dümdüz bir karakterdi. İki güzel cümle duyamadık. Yani herhangi bir karakter yaratıp ismine Freud demiş yazar. Kitaba beni soksaydınız Freud'un cümlelerini ben de kurardım. Neye yaradı yani Freud o zaman lol
Kitabı aldıktan sonra acaba çok mu küçüklere yönelik bir kitap seçtim diye telaşlanmıştım ama tam aksine bu kitabın asla küçüklere yönelik olmadığını okudukça anladım. 12+ ibaresini görünce bazı şeyler yüzeysel geçilir diye düşündüysem de savaşın çirkin yanları açıkça anlatılmış. O yüzden ben en azından liseye gitmeyen çocuklara pek öneremem. Ama bu yaş karmaşası dışında kesinlikle yüreğime dokunan bir kitap oldu. Akıp gitti cümleler resmen. Kitap boyunca her sahneyi film izler gibi gözümde canlandırdım. SPOILER annesinin kızıyla alıp veremediği ne hala anlamadım. Yüzleşme sahnesi kötü değildi ama çok vurucu da değildi.
Nisan ayından beri elimde sürüm sürüm sürünen bir kitap... Sanırım kitabın roman içinde roman tekniğiyle yazılması bana ağır geldi. Sıkıldım ve asıl olaylardan koptum. Ağır bir edebi dili yoktu kesinlikle ama bu bahsettiğim teknik okuma hızımı aşırı düşürdü. En son bitsin de kurtulayım diye okudum ve bitti. Ama kitabın sonu o kadar tahmin edilebilirdi ki yani ne bileyim farklı şeyler okuma hevesiyle katlandım ve sonunda kocaman bir hiç...Bir süre bu kitabı da yazarı da benden uzak tutun lütfen.
.
Sanırım benim kaderim büyük beklentilerle başladığım her kitapta aynı hüsranı yaşamak, artık bunu kabul ettim. Çook uzun zamandır okumayı ertelediğim bir kitaptı çünkü maalesef kitabın sonunu öğrenmiştim. Ama yine de bu kadar övgüye
dayanamayıp başladım okumaya. Kitabın ilk yarısı inanılmaz akıcı giderken sanki, bir anda tıkandı ya da benim karakterlerle bağım koptu ve öyle hissettim. Sonunu bilmeme rağmen sonu gelsin diye diye okudum. ee tabi bu da pek keyifli bir okuma sayılmazdı. Kesinlikle kötü bir kitap değil ama sanırım benim büyük beklentilerim vardı ve kitapla ilgili ufak tefek (bazısı büyük) spoilerler okuma hevesimi kırdı. SPOILER!!!!! Bu arada söylemeden edemem, kitabın sonundaki intihar olayı inanılmaz gerçekçi anlatılmıştı. Hatta bu kadar gerçekçi anlatılınca Jack London'ın da gerçekte intihar ettiği bile düşünülmüş ama gerçek olmayan bir varsayımmış sadece. Neyse baya iyi yazılmıştı aklıma geldikçe ben de sanki Martin Eden ile birlikte denizin dibini boyluyormuş gibi hissediyorum. Boğulma korkum da böylelikle tekrar nüks etti sanırım neyse sağlık olsun:)
