Bu kitabı okurken bu kadar etkileneceğimi düşünmemiştim açıkçası, fakat bitirdikten sonra bir çok şey öğrendim. Aslında insan ırkının ne kadar caiz olduğunu kiminle ne kadar yakın olursan ol ne kadar seni severlerse sevsin ölüm anında hiç birinin yanında olmayacağı. Bu gerçeklerle yeniden yüzleşmek o kadar garip hissettirdi ki beni. Aynı zamanda kitabın anlaması kolay yazım dili ve yansıttığı felsefede sıkmayan bir dilden yazıldığı için okuyan herkesin kolaylıkla anlayabiliceğini düşünüyorum.
O gece bir ara babamı gördüm odada; beyaz önlük vardı onunda üstünde , olduğundan daha uzun görünüyordu. "Baba" dedim, "ölmemişsin, ölmemişsin işte." "Bilemezsin ki bunu" dedi, "daha çok küçüksün aklın ermez ki. " Ama" dedim, "seni gördüğüme göre demek ki ölmemişsin." "Beni sen görüyorsun, ben kendimi görmüyorum, belkide sana göre ölmedim, kendime göre öldüm" dedi.