Lüzumsuz aydınlık günlere inat
Tutar karanlığı sever bir süre.
Unutur kendini kendi özünde
Gider bilinmedik meçhul yerlere.
Adada yel esse, kuşlar ötse de
O başka alemde yaşar ve duymaz.
Yıllar tükense de, ömür bitse de
Anahtar yazık ki kapıya uymaz.
Vaziyet bambaşka vaziyet oldu
Yaşamak işkence, eziyet oldu
Dalkavukluk üstün meziyet oldu.
Sanatkârlar sansar, dâhiler şebek
Sözümü dinlersen hiç doğma bebek...