Ceylan karaca
@Krccylann
Hayatımın en mutlu anıymış biliyordum...
52 okur puanı
Şubat 2020 tarihinde katıldı
"Bir gün biraz aç olduğunu hissederek kendisine bir simit ,kuşlar için de bir simit alarak ufak parçalara ayırmaya başlamış .Çayını ısmarlamış .Nedense o gün hiç kuş gelmemiş.Kuşlar için ayırdığı simit parçaları elinde kalmış.Bu hanımefendi ,öyküsünü benimle paylaşırken şöyle demişti ;'Kuşlara simit verirken kendimi güçlü hissediyordum;sanki onların sahibi bendim ve onlar benim sayemde hayatta kalıyordu ve bana muhtaçtı.O gün gelmediler .O gün içimde yalnızlık ve mutsuzluk hissettim .Elimdeki simit parçalarına baktım,bana hiçbir anlam ifade etmediler .
KUŞLAR OLMADAN O SİMİT PARÇALARININ BİR ANLAMI KALMAMIŞTI .O AN ANLADIĞIM ŞU OLDU ;KUŞLARIN BANA MUHTAÇ OLDUĞU KADAR BEN DE ONLARA MUHTAÇTIM.KUŞLAR OLMADAN O SİMİDİN BİR ANLAMI YOKTU !"'
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Dergideki şehir efsanesiyle ilgili yazıda şöyle deniyordu :
Günün sonunda ,ister geçmişe dönmüş olun ister geleceğe gidin ,şimdiki zaman değişmiyor .Bu da akıllara şu soruyu getiriyor:O halde o sandalyenin ne anlamı var ?
Ama Kazu insanların karşılaştığı zorluklar ne olursa olsun her zaman üstesinden gelecek güce sahip olduklarına inanmaya devam ediyordu .Sadece cesaret gerekiyordu .Eğer sandalye bir kişinin bile kalbini değiştirebiliyorsa o hâlde kesinlikle bir anlamı vardı .Yine de zamanda yolculuk etmek isteyenlere soğuk ifadesiyle sadece şöyle diyordu :
"Kahveyi soğumadan önce iç."
SON
16 Mayıs 1913
Sözler boğazımda düğümleniyor ve yazmak istediğim harfler dipte kalıyor .
FRANZ
Sayfa 385 - Türkiye İş Bankası Kültür Yayınları
