Mübarek hadis-i şerifler için ömürlerini seyahat etmekle geçiren râvilerin hayatlarını anlatan ne güzel bir söz:
"Bir yere aidiyetim çöldeki ayak izim kadar"
Üftade Hz. o vakit Derviş Mahmud olan Aziz Mahmud Hüdayi Hazretleri'ne şöyle demektedir."Mahmud evladım unutma, bu dünyada yaptığın her bir amel ya nefsin için ya da Rabbin içindir." Peki ya bizlerin ameliyeleri kim içindir kendi putumuz olan nefsimiz için mi yoksa Alemlerin Rabbi olan yüce Mahbub için mi? Tefekküre değer bir sual olsa gerek vesselam.