Bir somun ekmeği ele alalım. Bir süpermarketin rafında dururken, faydalı oluşu bütünüyle atıl bir haldedir. Yenmeye mükemmel bir biçimde elverişli olmasına karşın, yenmeden önce mübadele değerini kanıtlamak zorundadır. Onu kimse satın almazsa, durduğu rafta küflenecektir -insanlar açlıktan ölüyor olsalar bile. Aynı şey bütün metalar için geçerlidir: SATIŞ YOKSA KULLANIM DA YOKTUR. Bu özel mülkiyetin bir ilkesidir. Metalar öylesine dağıtılmak üzere üretilmezler. Kapitalistler onları işçilerle paylaşmazlar.
Beynimi beyaz bir kağıt gibi bomboş hale getirebiliyor, ruhsuz bir et yığını gibi, hayret verici bir duygusuzluk, bir çeşit aptallık hali içinde, zamanın geçtiğini anlamadan bekliyordum.