bakanlar bana
gövdemi görürler
ben başka yerdeyim
gömenler beni
gövdemi gömerler
ben başka yerdeyim
aç cübbeni cüneyd
ne görüyorsun
görünmeyeni
cüneyd nerede
cüneyd ne oldu
sana bana olan
ona da oldu
kendi cübbesi altında
cüneyd yok oldu
Ümitlerden ümit çaldığım saatlerin başında aynı hesaplamaları tekrarlıyorum, geçen zamanda ellerimde eriyen ümidi bulmaya geliyorlar. Suçsuzum diyorum, ellerim serbest artık gölgesine ihtiyacı olmayarak varlığını sunuyor yaşamıma. Arayışları bir başka sergide devam ederken eserlerden gelen sesler..
"İçine an paketlenmiş tablolarda eller, kapalı gözlerden daha konuşkan."