Çocuğumuza elbette gözümüz gibi bakacak, el üstünde tutacağız. Hatta çoğu zaman sevgimizden dolayı şımartmamız da mümkün. Ama her sendelediklerinde kollarına girersek, ileri de yere sağlam basmaları imkânsız hale gelir. Bu konu, çocuk şımartmaktan daha mühim bir mesele olarak ele alınmalıdır. Yaş ilerleyince şımarıklık belki geçer ama asalaklık baki kalır.
Şimdi her yerde insan aklı, kişinin gerçek güvencesinin onun tek başına, bireysel olarak göstereceği çabayla değil, insanlığın bir bütün olmasıyla sağlanabileceğini alay edercesine anlamazlıktan gelmektedir. Ama mutlak surette bu korkunç yalnızlığın da süresi dolacak ve herkes hiç de doğal olmayan bir şekilde birbirinden koptuğunu bir anda anlayacaktır.