"Günah", "Özgür İrade", ve "Ahlâki sorumluluk" gibi marazi düşüncelerden kurtulmak için doğaya yönelmekten iyi çözüm yoktur. Tarihte bir ara bu düşünceler aslında faydalıydı. Sınırsız gücü olan ve cehennem korkusundan başka şeyin durduramayacağı tiranlar döneminden bahsediyorum. Fakat o zamandan bugüne insanoğlu geliştir ve bu korkunç düşünce şekli artık gerekli değil.
Gerçekten senin bittiğin ve evrenin geri kalanın başladığı yer neresi? Veya evrenin bitip de senin başladığın yer neresi?
"Kendini" ve "doğayı" devamlı bir bütün olarak görebilirsen doğanın mı seni kontrol ettiği yoksa senin mi onu kontrol ettiğin gibi sorularla bir daha hiç uğraşman gerekmez. Özgür iradeye karşı determinizm karmaşası da böylece biter.
İnsanlar yararlı olsa da bu yanlış bir ruhla yapılan bir yardımsa -uzun vadede- bu yardımların hiçbir faydası kalmaz. Şu Çin atasözünden etkilenmiş olabilirim:
"Yanlış adam doğru şey yapsa da, o şey eninde sonunda yanlışa döner."