Benim kendimi anlatmamın, çalışmamızın özünü oluşturacağına, kendisinin de rahatça konuşabileceğine ve bunun bizi daha ''insan'' yapacağına beni ikna etmeye çabalıyor; sanki insan olmak, çamurlarda beraberce debelenmek demek!
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
Ruhunda sükûnete kavuşmak ve mutlu olmak isteyen insanlar inanmalı ve iman etmelidir ama hakikatin peşindeki insanlar iç huzurundan vazgeçip yaşamlarını bu sorgulamaya adamak zorundadır.
Friedrich haklı, diye hatırlattı kendisine, ne demişti; ''Bir yaratıcı olmaya ve ortaya yeni yaratıcılar meydana getirmeye hazır değilsen çocuk yapma.''
İhtiyaç için çocuk dünyaya getirmek yanlış bir şey, yalnızlığını hafifletmek için çocuğu kullanmak yanlış, insanın kendisine benzer bir kopya çıkarmayı kendine amaç edinmesi yanlış. Tohumlarını geleceğe doğru kusarak ölümsüzlüğü araması da yanlış, sanki spermler bilincini taşırmış gibi!
Ama yine de çocuklar ne olacaktı? Onlar birer hataydı, istemeden sahiplendim, nasıl seçim yaptığımı anlamadığım bir dönemde önüme çıktılar. Ama buradalar, işte, varlar!
Onlar söz konusu olduğunda Nietzsche hiçbir şey söylememişti. Mathilde ise çocukları bir daha asla göremeyebileceğimi söylüyordu.
Geriye dört güvercin kalmıştı; cerrahi bir operasyon sonucu denge duyuları zarar gördüğü için uçamıyorlardı. Gitmeden önce onları öldürmesi gerektiğini biliyordu ama artık hiç kimse ya da hiçbir şeyin sorumluluğunu almak istemiyordu. Onları sularını tazeleyip biraz daha yiyecek vererek yazgılarıyla baş başa bıraktı.