Kübra
@Kubkub24
Şu anda okuduğu kitap
Zeka ve bilinç
Kitabın temel konusu maymunlar ve insanların yer değiştirdiği yeni bir gezenin betimlenmesi ile başladı. Ancak içerik olarak çok daha yoğun ve derin analizler içeriyordu. Eğitimden, siyasetten, sanattan ,uzaydan ya da bilimsel bir çok gelişmeden bahsederken en çok ilgimi çeken kısım bilinç ve zekaya odaklanan bölümler oldu.
SPOİLER....
İnsanlar tembelliğe alışıp her işi maymunlara yaptırdıkça, maymunlar önce insanları taklit etmeye başlar. Ve bir gün, insanı taklit etmeyi bırakıp "Ben kimim ve neden bu kafesteyim?" dedikleri an, bilinç uyanır.
Ayni zamanda kitapta, zeka ve bilinç, kullanılmadığında körelen biyolojik birer organdır.
İnsanlar her şeyi maymunlara devredip düşünmeyi, üretmeyi ve sorgulamayı bıraktıkça zekalarını kaybetmeye başlarlar.
Tam burada maymunlar yerine AI koyunca daha net bir fikir oluştu zihnimde.
Hayvanlar insanı taklit edip evrimleşiyor; yapay zeka insanı taklit edip "makine öğrenmesi" gerçekleştiriyor. Peki, taklit edilen nesne (yani insan) bir gün kendi yarattığı ve eğittiği bu "taklitçilerin" gerisinde kalırsa ne olacak?
Maymunlar Gezegeni’nde insan, doğaya ve diğer türlere karşı üstünlüğünü kibrinden dolayı kaybetmişti. En büyük sorum: Bizi taklit ederek işe başlayan bir çırak, bir gün ustasının tüm yeteneklerini öğrenip ustasına ihtiyaç duymadığı bir dünya kurabilir mi?
Hangi tür kitapları seviyorsun?
🔎 Polisiye
💕 Romantik
🚀 Bilim Kurgu
🏰 Fantastik
📖 Klasik
🧠 Kişisel Gelişim
🏛️ Tarih
😱 Gerilim
Kitap, "Ölüm tam olarak ne zaman gerçekleşir?" sorusunun peşine düşüyor. Kalbin durması ile beyindeki hücrelerin ya da vücuttaki 30 trilyon hücrenin tek tek pes etmesi arasındaki o süreci anlatıyor. Bizim "son" dediğimiz şeyin, aslında hücreler için nasıl bir hayatta kalma mücadelesi olduğunu bilimsel verilerle kurguluyor.
Yazar, ruhu mistik bir kavram olmaktan çıkarıp, bedeni ve hücreleri bir arada tutan bir "enerji formu" veya bir "melodi" olarak tanımlıyor. "Ruh bedenden ayrıldığında geriye kalan nedir?" sorusunu nörobilimsel bir bakış açısıyla sorguluyor.
Eğer beynin nasıl çalıştığını, ruhun bilimsel bir karşılığı olup olmadığını ve teknolojinin bizi nereye sürüklediğini merak ediyorsan, bu kitap tüm bu konuları bir olay örgüsü içinde eritiyor.
Yedi Kartal Efsanesi serisinin 3. Kitabı ve olayların bambaşka bir dünyaya evrildigi kitap oldu. İlk iki kitap birbirini tamamlar nitelikteydi. Ama Ateş ve Bedel de bambaşka mistik olaylar oldu. Açıkçası 2. Kitap gibi soluksuz okumadım çünkü yeni anlatılan yeri ve kişileri çok fazla betimleme yapıyordu ve bir yerden sonra bir olay olmasını bekliyorsunuz. İkinci kitapta 3 farklı aksiyon okurken burada savaşa hazırlık yapılan savaşın nedeni tarafları derken yoruldum okurken. Ama sanırım 4. Kitapta yaşanacaklara hazırlıyor yazar bizi. Merakta kaldığım çok nokta oldu.
Spoiler
Ateş ve Bedelin Elif ve Niran hatun ile ilgili olduğunu düşünmüştüm ama düşmanlarının ismi olması şaşırttı. 530 sayfanın 300 sayfasında Niran hatunu ve eski hayatını okudum ama Elifle ilgili çok az bilgi var. 4. Kitapta hepsinin açığa çıkacağını düşünüyorum. Bir de Elif'in bu kadar hızlı affedilmesi asla normal olamaz. İlk iki kitap bunun üzerine kurgulanmışken nasıl bu kadar kolay kurtulabildi diye sorguluyorum. Bir de Elif'in yardımcı mi olduğunu yoksa yine ihanet mi edeceğini anlayamadım. 4. Kitaba kadar Şahnen şahnan dor aresmarra eminim hiç bir bilgi aklımda kalmayacak. İkisini birden tekrar okumam gerekecek
Dura Mater’i bitirdiğimde, yazarın en başta söylediği o cümleyi gerçekten hissettim. “Bu kitabı okuduktan sonra, okumaya başladığın kişi olarak kalmayacaksın.” SPOİLER içerir.
Roman boyunca bilimsel bilgi, yapay zekâ, insan beyni, tarih ve sanat arasında dolaştım; çikolatanın tarihinden REM uykusuna, bilincin nasıl ortaya çıktığından nöronların işleyişine, zamanın göreceğiliğine kadar pek çok başlıkla karşılaştım. Bazı bölümler beni zorladı, hatta bazen yavaşlattı ama her seferinde Pia’ya bağlanan bir anlamla karşıma çıktı. Asıl sarsıcı olan ise sonuydu; bunu gerçekten beklemiyordum. Kitabı kapattığımda, genel yapay zekâ ile yaşayan insanların yalnızca geleceğe ait olmadığını, belki de bugün, hatta şu anda hayatımızın içinde olabileceğini düşünmeye başladım. Dura Mater, bana sadece bir hikâye anlatmadı; zaman algımı, insan tanımımı ve “şimdi” dediğim anı yeniden sorgulattı.
