Kübra Evliyaoğlu
@Kubra_Evliyaoglu
Ağustos 2025 tarihinde katıldı
kök
Yüzümde eskimiş bir maskeyle çıktım sokağa,
İnsanlar beni selamladı,
Adımı yanlış söylediler.
Kaldırımlarda adımlarımı dinledim;
Kimse yürüyüşümün nereye vardığını sormadı.
Beni unutan bir dostun masasındayım,
Yanında oturmuş biri gibi
Ve varlığıma borçlu olduğu bir şiir gibi,
Yarım yamalak bir hikâyeyim burada.
Beni duymayanlara sitemim yok,
Beni anlamayanlara cevabım yok,
Ama sahi, bir zamanlar dost dediğimiz o kelime,
Ne zaman bunca kirlendi?
kök
Şimdi biri çıksa ve sorsa:
“İnsanlık nedir?”
Cevabımız hazır.
Gözlerimizi devireceğiz ve diyeceğiz ki:
“Onu da çoktan kaybettik.”
KÖK-K. Evliyaoğlu
Kök-Birinin İntiharını Duydum Dün
Birinin intiharını duydum dün,
Bir harfin düşüşü gibiydi; sessiz,
Ve kimse bir daha o harfle başlayan cümle kurmadı.
Gün ışığı perdenin eşiğinde tutuklandı,
Sabah, üzerimize bir cenaze elbisesi gibi oturdu.
Kaldırım taşlarının arasından çıkan otlar,
Fısıltıyla anlatıyordu şehirde bir şeylerin çözüldüğünü.
Bir masaya oturduk,
Dudaklarımızda yarım kalmış dualar,
Elimizde kalemsiz bir defter vardı.
Bir eksiklik hissettik;
Ölümü konuşurken herkes
Yaşamakla ilgili yalanlar söylüyordu.