Bunu çok düşündüm ve insanların da gökyüzündeki yıldızlara benzediğine kanaat getirdim. Bazıları milyonlarca yıl, belli belirsiz parlar. Onlar hep orada olmasına rağmen bunu fark etmezsin bile. Tuvaldeki bir nokta misali birleşirler. Ama diğerleri öyle bir parlar ki gökyüzünü aydınlatırlar. Onları fark etmeden, hayranlık duymadan edemezsin. Bunların ömrü uzun sürmez. Süremez. Enerjilerini çabuk tüketirler. Annem de onlardan biriydi işte.
Kanatlarım uçmaya uçmaya körelmiş durumdalardı. Uçabilecekken ancak yerde avlanmaya çalışan bir kuş gibiydim. Yürüyen bir kuş, kabuksuz bir kaplumbağa, boynuzsuz bir boğa, yüzmesini unutmuş bir yunus gibiydim..