Kıyamet mi kopuyordu?
Yoksa açıklanabilir miydi,
Bir ananın haykırışları?
İnsanlık yolunu mu şaşmıştı?
Ben bunları yazarken,
Yaşıyor muydum gerçekten?
Bir çift mavi göz görmüştüm,
Ölsem gam yemezdim gayrı.
Her bir harfimde ölmekte
Bir vatanın çocukları.
Bir baba gururlanır mıydı,
Çocuğu vatan uğruna öldükçe?
Nazlı yâr yemin eder miydi,
Naz yapmayacağına?
Kıyamet mi kopuyordu?
Yoksa açıklanabilir miydi,
Mustafa Kemal'in ateşi?
Gözleri denizden bir ateş,
Kalbi alev alev...
Atmakta bir vatan uğruna.
Harap olmuş halk,
Kükremiş sel gibi şaha kalkınca,
Kaçarmış Yunanlılar, İngilizler, nice çokları da.
İmkansızı oldurunca...
Onlar mı güzeldi,
Yoksa bu gözler mi?
İnsan nasıl olur da sevemezdi?
İlla bir haykırış mı inletmeliydi?
Sevmek için bir sebep mi olmalı?
İnsanın kendisi sebep olamaz mı?
Varlığım alakadar etmiyorsa seni,
Yokluğuma neden üzülesin ki?