Aristoteles'in Nikomakhos'a Etik adlı eseri, insan yaşamı için en yüksek iyinin ne olduğunu ve buna nasıl ulaşılabileceğini araştıran temel bir metin. Eserin ana fikri, tüm insan eylemlerinin nihai hedefinin "mutluluk" (eudaimonia) olduğudur. Ancak bu mutluluk, haz, zenginlik ya da onur gibi geçici ve dışsal unsurlara değil, "ruhun erdeme uygun etkinliğine" dayanır. Aristoteles, erdemleri iki ana kategoriye ayırıyor: eğitimle gelişen "düşünce erdemleri" (bilgelik, aklı başında olma) ve alışkanlıklarla kazanılan "karakter erdemleri" (cesaret, ölçülülük, cömertlik). Karakter erdemlerinin özü, aşırılık ve eksiklik gibi iki uç kötülüğün arasındaki "orta olma"yı bulmaktır(Altın oran). Eser ayrıca, yaşam için zorunlu gördüğü dostluğu üç türe ayırıyor: yarar, haz ve erdem temelli dostluklar; bunlardan en kalıcı ve en ideali erdem temelli olandır. Son olarak Aristoteles, en yüksek ve en tam mutluluğun, pratik ve siyasi yaşamdan ziyade, insanın en tanrısal yanı olan aklını kullandığı teorik ve tefekkür hayatında (theoria) bulunduğunu savunur.