Şaka gibi bir gün…Dünya gerçekten çok garip bir yer. Birileri gitmiş, Gombrich’in birinci basım kitabını valizle çöpe fırlatmış. En sevdiğim ressamların hatırına mı sevinsem, bu dev eserin düştüğü hallere mi yansam bilemedim..ya da
bu vizyonsuzluğa oturup ağlayayım mı, yoksa 'Bunu çöpe atan kör oldu' diye sevinip ganimetimin tadını mı çıkarayım karar veremedim. Ama bir sanat tarihi delisi olarak söylüyorum; nereden geldiğin umrumda değil Gombrich,gelebilecek en vizyonlu yere geldin. Hoş geldin kitaplığıma!
...tanrım ben şimdi
soğuk bir şehrin soğuk bir evindeki soğuk bir odanın içinde kulaklarımda mesihlerin metafor kahramanlar olduğunu anlatan bir şarkı ile ayaklarıma hayatımı asmışçasına büyük bir ağırlıkla kendimi ateşe veriyorum beklendik yerlerimden...
Azrail ruhumdan kalanları toplayacakken yerden Ensesine bir Ece Ayhan dizesi sapladım Cesedini katlayıp cebime koydum Kaçarken köşede tanrıyla çarpıştım Elimdeki bütün dualar yere düştü
Bakıştık,Bakıştık,Bakıştık
Romantik olmayan bir şekilde...