Tabii ki ağlamıyorum. Ben güçlüyüm! Hepsi bu koku yüzünden. Sadece, bu koku değdiği yeri yaşartıyor. Hepsi bu. Önce burnum, sonra gözlerim, boğazım, ciğerlerim, kalbim... Tüm iç organlarım o kadar yaşarıyor ki yosun tutuyor.
Bu insanlar nasıl oluyor da bütün yaşadıklarına rağmen böyle huzurlu kalabiliyorlar diye merak ediyorsan işte cevabı burada; yaşadığı acıları anlamlandırıp, kendi içlerinde sindirmişlerdir çünkü.
İnsan mutlu olur, üzülür, öfkelenir, bazen yetersiz hisseder, bazen bir gün batımını izlerken dünyanın geçiciliğini düşünür, içini bir hüzün kaplar. Bütün duygular insanlar içindir ve yaşanmalıdır.