OGREDIK
@Labire
Nothing is true, everything is permitted
28 okur puanı
Temmuz 2022 tarihinde katıldı
-Kendime not-Düşünce
Henüz kitaba başlamadan önce bu denli derin ve karmaşık olduğunu tahmin etmediğim bir eser oldu. Bütünsel olarak anlamadığım ve başa döndüğüm o kadar bölüm oldu ki, ismi gibi gözüktüğü kadar kolay olmayan bir kitap olduğu kanaatindeyim. Farabi mutluluğu tanımlarken o kadar yoğun soyut bir dille anlatıyor ki bu kitabın benim idrak seviyemde olmadığını düşündüğüm anlar yaşadım. Tabii okuma zorluğunun yanı sıra içeriğinde de dönemsel farklılıklar olması sebebiyle günümüzle tam olarak örtüşmediğini düşünüyorum. Çünkü Farabi mutluluğun kazanılmasını genel çerçevede evrensel ve tek tip bir yol gibi anlatırken bireysel farklılıkların önemini ihmal ettiğini düşünüyorum. Bu tek tip yolun ise bireysel haz ve tatmini dışında insanın varoluşsal amacına ulaşmasında olduğunu anlatıyor.
Kitap sadece birey üzerine yoğunlaşmıyor keza mutluluğa giden yolda erdemli toplumların olmasını bir gereklilik olarak görüyor. Birey ancak erdemli bir toplumda iyi yasalar çerçevesinde adaletli yöneticiler bünyesinde bu mertebeye ulaşacağını söylüyor.
Zor bir kitaptı anlamaya çalıştım fakat ne kadarını anladım bunu ancak kitabı anlayan biri bana söyleyebilir.. İyi okumalar dilerim
Reklam
Puan vermedi
Bir yemek yaparsınız, tadına bakarsınız ama bir şeylerin eksik olduğunu hissedersiniz. Tuzu mu eksik acaba yoksa baharatlar mı? Genel olarak yemek güzeldir ama neyin eksik olduğunu tam olarak anlayamazsınız. Karar vermek zordur ama yemeği bitirmişsinizdir bile, yine de bulamadığınız eksik sebebiyle istediğiniz hazza ulaşamamışsınızdır.
Dokuzla Dokuz Arasındanın hikayesi çok gerçekçi olmamasına rağmen lezzetli bir eser; merak uyandırıcı, sürükleyici, betimlemeleri, ana ve yan karakterlerin duygularını okura geçirme açısından güçlü bir eser, fakat kitap boyunca ve kitabın sonunda bir şeylerin eksik olduğunu hissediyorsunuz. Olaylar arasındaki kopukluk, okura genel çerçeveye bakmasına itiyor ve bu da olayın sadece ana karakterimiz olan Stainlaus Demba'nın para bulma öyküsü olmadığını gösteriyor. Tutsak bir şekilde mücadele etmenin ne denli meşakkatli olduğunu ana karakterin başarıya ramak kalan her başarısızlıkta nasıl hissettiğini bir okur olarak hissediyorsunuz.
Zaman ve kaderin kaçınılmazlığına pesimist olarak yaklaşan yazar, kitabın sonunda insanın anlamsız mücadelesini ve kaderin değişmezliğine de ince bir dokunuş yaparak kitabı sonlandırıyor.
Genel olarak okunabilecek bir kitap. Basit bir hikayenin içine yüzeysel olaylarla, kader, mücadele gibi konuları işleyebilen ve bunu akıcı ama pesimist bir şekilde yapan bir öykü.
-Martı-
Kendime Notlar;
Bir modern klasik eseri daha bitirmenin sevinci içerisindeyim fakat tek bir alıntılanacak cümle bulamamanın üzüntüsü içerisindeyim. Normalde kitap incelemesi pek yapmasam da Martı eserinin zihnimden silinip gideceğini ön görerek bir anımsatıcı olarak bu incelemeyi yazıyorum.
Öncelikle kitabı bitirdiğim noktada bu kitabın neden modern klasikler arasında olduğunu düşündüm. Gündelik, sade basit bir hikayeydi. Yazar olaylar üzerine bir hikaye yazmamıştı, yazar hikayeyi karakterlerin iç dünyaları üzerine kurmuştu. Aşık olan bir genç, kibirli bir kadın, aktris olmak isteyen bir genç kız, doktor, öğretmen... Çokça günlük yaşamdan ve çokça normal insanlardı. Bir kitaptan beklentim uçuk kaçık hikayeler veya karakterler değil elbet fakat var olan hikayeyle bir bağ kuramadım.
Pek kitap incelemesi yapan biri olmasam da ilk kitabını gayet beğenerek okuduğum bu serinin ikinci kitabından aynı zevki almadığımı açıkça belirtmek isterim. Uzun uzun açıklama yapmayacağım fakat bu kitap sonrası, serinin son kitabını okumaktan vazgeçtiğimi de dile getirmek istiyorum. Kitabın artık bir noktasında muhtemelen sıkılmam sebebiyle zaman kaybı ve hayal kırıklığı olarak okumaya devam ettim ve kitabı bitirdiğimde bir oh çektim. Epey acımasız bir eleştiri yapmış olsam da şahsen bu düşüncede olduğumu ve gelecekteki kendime hatırlatıcı bir not olarak düştüğümü belirtmek isterim. İyi okumalar.
