serap tü
@Lacivertla
177 okur puanı
Temmuz 2021 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitap
Konunun içine çok girdiğin zaman istemsiz çok uzaklaşabilirsin, elinden gelen bir şey bulamıyorsan, adaletsizlikler soluğunu kesiyorsa ve hep sürecek hiç bitmeyecekse tüm bunlar. Yay gibi gerile gerile farketmeden ok olup fırlayıp uzaklaştım konudan. Bilinçli yapmadım kendiliğinden oldu, ellerimin arasından kayıp gitti kitap, göz göze geldik merak etmiyor musun diğer yazarların yazılarını diye dürttü beni, yeltensem de oralı olmaz gibi davrandım. Geri verdim kütüphaneye. Satın alıp sahip olmadığım için şanslı görüyorum kendimi, hep ilişecekti gözüme dur dayanırım bakıcam diye diye bitirivericektim. Son hikaye Şule Gürbüz'ündü ilk okudum. Büyüleyici bulurum anlatımını ama anlayamadım. Behçet Çelik, Türker Armaner'i sakinlikle okudum, Murat Özyaşar'ı başka türlü. Bitiremiyorum yazımı yarım kaldı.
Reklam
eveettt, yarım bırakılan bir kitaba dair hislerimi incelemek üzere burdayım. "Hayat" kitabı için "bu kitabı okumam için önce entellektüel olmam gerekir" diye not düşmüşüm. Kuru Su'yu alma sebebim bir de bu taraftan yakmak oldu. ilerledim, ama bilal'e anlatır gibi anlatmalar bitmedi. hiç derinlik göremedim, olay çözme gayretinde olan da biri olmadığımdan 70i yeterli bir sayı bulup bıraktım. Bir pskiyatristin halkın diline inme gayreti vardı sanki. Bu macera da başlamadan bitti.
İsminden etkilenip kendimi okumaya başlamaktan alıkoyamadığım bir kitap. İntihar eden bir yazarın günlüğü olması da tereddütte bıraktı başta beni, etkisinde kalabileceğim bir ruhsal dalgalanma olmacağı kanısındayım. Ama beni zorlayan başka sebepler var, bir şair ismi geçiyor örneğin ismen belki kulağıma çalınmış ama bir mısrasını bile okumamışım. Baudelaire. Kendi şiirlerinden bahsediyor onlardan da bihaberim. Böyle bir birikime sahip olacak donanımda görmüyorum kendimi. Şiirler hep zorlayıcı gelir, bir kaç şaire sımsıkı yapışırım diğerleri bilinmezlik denizi. Ben hisler ağırlıklı bir kitap bekledim sanırım, bir süre daha devam edeceğim, benzer hislerin müptelası olmaktan vazgeçip, kumdan çıkarıp kafamı sağa sola bakarım belki.
yazıyı yazalı üç beş gün oldu, kumdan çıkardım mı başımı bilmiyorum ama eğer hala kumdaysa kumun içi de güzel. Nurdan Gürbilek'in Kötü Türk kitabını okuyordum daha da bir iştahla sarıldım. Yaşama Uğraşı kitabının kütüphaneye iade ettim.
Büyüdüğümü, yaş aldığımı, bir geçmişim olacak kadar yaşadığımı, nasıl değişebildiğimi gözlemlediğim, tam gözlemleme de değil uzaktan uzaktan kendime bakmama sebep olan bir kitap oldu, bitiremedim. İçimden gelmedi, "bu duyguları yaşamakta ne var ki belirli yaş grubu yaşar bunları" gibi bi küçümseme peydah oldu içimde. Şaşırdım buna , böyle düşünsem bile ifade etmezdim ki ben. Arkama bakmadan koşa koşa kaçma isteği oldu, biraz direndim. "Belki Bir Gün Uçarız" a göz gezdirdim. Hayır daha fazla ne okumalıydım ne de şimdi yazmalıyım.
Nazar İvanoviç Çagatayev'in peşinde gezdim kitap boyu, bu yazarın büyüsü mü, gerçekliğin acılığımı bilmiyorum. Yılın son iki günü beni yatağa düşürüp terleyerek canımı okuyan mide ağrısı, yılın ilk günü hafif aralıklarla azalmaya başladı. İşte bu ara okumaya başladım kitabı, o arada bitti, unutamayacağım bir kitap, pek çok tespit analiz yapılabilir bir kitap, ama buna benim bilgim yetmeyecek. Hayranlıkla okudum, toplumun durumu bir yana, anlatım da çok sürükleyiciydi. Midemden gelen sesler de yazarı alkışlar nitelikte perekati pole çalısı beni de götür gittiğin yere. Saygılar Andrey Platonov.
Reklam