Büyüdüğümü, yaş aldığımı, bir geçmişim olacak kadar yaşadığımı, nasıl değişebildiğimi gözlemlediğim, tam gözlemleme de değil uzaktan uzaktan kendime bakmama sebep olan bir kitap oldu, bitiremedim. İçimden gelmedi, "bu duyguları yaşamakta ne var ki belirli yaş grubu yaşar bunları" gibi bi küçümseme peydah oldu içimde. Şaşırdım buna , böyle düşünsem bile ifade etmezdim ki ben. Arkama bakmadan koşa koşa kaçma isteği oldu, biraz direndim. "Belki Bir Gün Uçarız" a göz gezdirdim. Hayır daha fazla ne okumalıydım ne de şimdi yazmalıyım.