Zamanın çakıl taşlarının meydanında okunan şiirin melodileriydi devrilen.
Bir yıl daha zorluğunu hissettiğim her işin, her duygunun, her çaresizliğin, her soluksuzlugun, her mevsimin, her şimşeğin esaretinde kalan son ağacın dalındaki son yapraktı bu yıl da. Yumulan gözlerdeki yudum yudum yoksunluğun rüzgarında ürpertici savrulan nakaratlardik her şey cansız duygusuz kumarıyla acemice yaşandı ezberi kalmış soluklarda tüketilen ve tükenenin tek gerçeği zamanken bırakıyorum omuzlarımdan tüm umutları faydasız kalacak izleri siliyorum teker teker iflah olmayacak hayatın iflah olmaz tohumlarıyız suskunluğum ve sessizliğim imzalıyor bu kumarin kayıplarını