Duygularım , kayıp bir viranenin yetim koğuşunda kilitli kaldı
Umutlar gelmeyen güzel baharın hüznüne daldı
Yıktı viran eyledi bana ait ne varsa bu beklenti
Tek çözümü bu olsada inanmak istemedi kirpiklerim
Ağlama duraklarında ağlamadım
Yolun sonunda bu hissiyatımı da kaybettim
Bir âna dalıp giden ruhum
Üzüntülü hafif esen doğruluk meltemini tenefüs etmek istemedi
Uyanık olduğum bu uykuda kızılbey bağzı şeyleri fark etti fakat!
Kelimelerim nedense hala beni terk etmedi
Bendeniz sıkıldım artık
Ansı çöküşlerin öldürdüğü, yıllarımı gördükçe
İnanmak çok güç çocukluğumun yitirdiği değerleri görünce
Sakin kal hey denizci, en azından boğulmadan önce
İyiler kaybetmez kaybedilir derler
Hemde bu yalanı yüzyıllar boyu söylerler
Kaybedilen iyilerin şerefine bir şiir daha
Unutmadım kaybettiğim en büyük şey bu olsada
Gidilicek son bir yol var ama, neyse!
Bir gün bir haber gelir biri öldü derler
O gün kim bilir kaç tane hayali gömerler
İnsan çoğu zaman geç kalır ve sorgulamaz
Sorgu büyük bir iştir mesaisi olmaz
Kelimeler aslında ölümsüz bir nizamı temsil eder
Kimse bu kıymete hakkettiği değeri vermez
Muhasebesi yapılmayan farkındalığın sonu gelmez
En sonunda tükenen sen olursun ve bu bilinmez
İşte dostum, iyiler bu yüzden sevilmez