Az kalsın bir şiiri daha kalbediyorduk
mutsuzluk çığ gibi büyüyücekti bu dağlarda
keder kar gibi yağıcaktı bu diyarlara
insanlar mutlu olmanın bir efsane olduğu fikrine varacaktı
Mutlu adamlar eski kahramanlar olarak anılacaktı
Her ömrün bir eylülü var derlerdi
Peki bir ömür aralık gibi geçmişse
Benim bulunduğum kentte üzülmek eski bir adetse
Keşke herşey bir rüya olsaydı
Bu gerçekliği hazmetmek en büyük külfet
En büyük keşke , son bir kez gülebilmek..