E. H. B
@Lameliffff
Türkolog
Türk Dili ve Edebiyatı Öğretmeni
2000
19 okur puanı
Ekim 2020 tarihinde katıldı
Belki Bir Gün...
İnsan benliğinde masumiyetin ve iyiliğin bu dünyada mevcut her durumda işe yaramayacağının kanıtı olan bir eser.
George en zekiydi.
Cesedi herkesten önce ilk o gördü.
Evet, Lennie’nin kaçış yolunu sadece o biliyordu.
George, Lennie için onun yaptığı hatalar için artık kendini feda edemeyeceğini anladığı an doğru olmadığını bildiği şeyi yapıyor.
“Ben onun hayatındaki tek şeyim, hayalleriyim, aklıyım ama onun kaderini ve sorumluluğunu sonsuza kadar taşıyamam.” Demek istedi aslında
George, Lennie’yi öldürürken aynı zamanda,
“Belki bir gün…” ihtimalini de öldürür. Lennie hiçbir şeyi anlamadan öldü.George ise bütün hayatı boyunca bunu bilen, anlayan biri olarak yaşamaya mahkûm edildi.
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Söyleyin bakalım ne yapacağımızı? Ha?
Hayat bazen bizi değişebileceğimize, daha iyi bir hayat yaşayabileceğimize inandırır fakat ne yaşanırsa yaşansın, hayatın hangi evresinden geçersek geçelim asla değişemeyiz. İçimizde bulunan özümüz asla kendini yitirmez. Kitapta her ne kadar Alex isimli genç karaktere tiksintiyle bakmış olsam da yine de hayatın belli bir döneminde yapılmış (aile ve eğitim yapısı, çevre faktörleri, dönemin yönetim şekli vb. etkenlerle) yanlışların bütün bir ömre pay edilmesi doğru değildir. İnsanlar değişmez, değişmek istemez. İyiyi tercih edebilirsiniz , kötüyü tercih edebilirsiniz fakat yaptığınız sadece bir tercihten ibaret değildir, yaşayacağınız hayatın da önizlemesi gibidir. İyilikten nefret eden birini, nefretine hayran bırakamazsınız. Dünyayı kirli, pis ve yaban elleriyle bir otomatik portakal gibi çeviren birileri var ve ne pahasına olursa olsun mevcut düzenin bir parçası haline gelmemiz için çabalıyorlar. Kendi benliğimizin iyi veya kötü olup olmadığını, yaşlı adamları dövmediğimize, küçük kızlara art niyetle bakmadığımıza, kana susamadığımıza emin miyiz? Biz ne yaptığını ne yapacağını bilmeyen, yüreğinde çöreklenip oturmuş yılanları olan insanlarız.
Şimdi söyleyin bakalım ne yapacağımızı? Ha ?
Bu öyle bir kitap ki, gerçeklik üzerindeki algınızı birden yok ediyor. Etrafımızda yaşamlarını devam ettiren pek çok varlığın hissettiklerini hissetmek ve onlara etki etmek istiyorsunuz ama işin özüne dönüp bakınca aslında kendi iradeniz üzerinde bile söz sahibi olamadığınızın bilincine varıyorsunuz. Bilimin, hayal gücünün, felsefenin, edebiyatın ve en önemlisi empatinin özünü kavrayacak ve her an etrafta uçuşan renkleri, kulağınıza gelen melodileri ve tatmakta olduğunuz duyguları algılayacak gibi hissedeceksiniz. Hayatın kontrolü bizim elimizde değil, hayatın var olma serüveninin birer parçasıyız ve er ya da geç evrenin bir parçası olana kadar, sadece düzenin birer kuklası olarak kendi isteklerimiz doğrultusunda hareket ettiğimizi sanarak aslında büyük ve genel emirlere itaat edeceğiz. Dikkat et ! Köle, empat, kukla veya kör bir dindar olabilirsin. İradeni kontrol altında tutmayı dene.
kamelyalı kadın, daha önce aşk konulu kitaplara ağlamışlığım vardı ama bu seferki çok başka. kamelyalı kadın bana birçok namuslu kızın bile kalbinin en ücra köşesini bile sakınmadan veremeyeceği bir aşkı, dostluğu, fedakarlığı ve körpe bir gelinin öğrenmeye sussuz bakışları, bir şeyleri doğru yapma çabasından ileri gelmeyen, tecrübe ateşiyle birlikte aşkı yaşama umudunu gösterdi. kitabın gerçek bir yaşam öyküsü olması, marguerite' nin son nefesini verirken sevdiği adamın ismini anması, son nefesten sonra bu beşeri aşkın bitmesi ve arkadaşının sevdiği adamın ismini fısıldamasına kayıtsız kalması yüreğimde marguerite'ye ait olduğunu hissettiğim iki damla gözyaşının özgür kalmasına sebep oldu. dünya değişir, insan değişir ama sevgiler ve sevgililer daima mutlak bir özveriyle kendi benliğini korur. ruhunda ve gülüşünde kamelyalar açan kadınlar için dans etsin dünya.
“Bu kitapta önemli olan Oblomov değil, Oblomovluktur
Hayallerimizin alışkanlıklarımıza meydan okuması gerektiğini hatırlatan bir kitap. Kendi uysal dünyamızda var ettiğimiz tabiatımızı çoğu kez en doğru yolmuş gibi varsayar ve ancak gerçekleştirmediğimiz hayallerimizden bizi bağışlamalarını dileriz fakat bu vazgeçiş bazen bizi sevdiğimiz kişilerle bütün hayallerimizi yaşayabileceğimiz güneşli günlerden yoksun bırakabilir. “Oblomov” vazgeçişten peyda olmuş bir çöküşün öyküsü. Bilhassa hayatını kullanmamak, bile bile ölmektir Oblomovluk !