Guzis
@Lanas
Tüh, evde hiç kahve kalmamış. Neyse, zaten ben çay severim.
23 okur puanı
Aralık 2020 tarihinde katıldı
Şu an gözlemleme gayretiyle onları bilinçaltına bastırıyorsun. Ve sonra günlük işlerinle meşgul oluyorsun ve tekrar onları geri dönmeye zorluyorsun. Onlardan kurtulmanın yolu bu değil. Bırak ortaya çıksınlar - onları yaşa, acısını hisset.
Bu çok zor ve çetin ama son derece ödüllendirici olacak. Onları bir kez yaşadığında, acısını hissettiğinde, onları kendin olarak kabul ettiğinde, senin kendini bu şekilde yaratmadığını dolayısıyla da kendini yargılamana gerek olmadığını; kendini bu şekilde bulduğunu anladığında, hiç bastırılmadan onları bilinçli bir şekilde yaşadığında onların kendiliğinden ortadan kaybolmaya başladığını görüp şaşıracaksın.
Ancak unutma oraya attığın her ne olursa olsun giderek daha çok senin bir parçan haline gelir:
O senin ellerine, kemiklerinin içine, kanına;
kalp atışlarının içine siner.
Artık psikologlar hastalıklarının neredeyse yüzde yetmişinin bastırılmış duygulardan kaynaklandığını söylüyor: Çok kalp rahatsızlığı kalpte bastırılan çok fazla öfke demektir.
O kadar çok nefret var ki kalp zehirlenmiştir. (Bu alıntı bana Bülent Demircioğlu'nun sözünü hatırlattı: "Hastalık, ruhumuzun çığlığından başka bir şey değildir.")
Bilinçaltı bilinçten dokuz kat daha büyüktür, o yüzden bilinçaltından gelen her şey boğucudur. Bu yüzden insanlar duygulardan, hislerden korkarlar. Onlar insanların elini kolunu bağlar, insanlar onların kaos yaratacağından korkarlar; yaratırlar da...
5/10
2024 7. kitabı
