Gazeteler birinci sayfalarında dev puntolarla benim kişisel savaşımı haber yapsalardı da şaşırmazdım; meydan muharebelerimi, uğradığım bozgunları, küçük zaferlerimi ve genel olarak hayatımın o zamanki hali olan savaş cephesini. Beni seven kadın için yeterince cesur değildim, şefkatini kabul edip benimseyemedim, utandım; ona biraz tepeden bakmam da söz konusuydu, çünkü farklıydı, küçük burjuvaydı ve farklı bir zevki, farklı bir yaşam ritmi vardı. Ayrıca kendim için, kibrim için korktum, benden sevgi talep edilirken yapılan asil ve karmaşık baskıya teslim olmaktan korktum.
Sonradan öğrendim ki yanlış iddialarla talep edilen sevgi, asit, araba kazası ve akciğer kanserinin toplamından daha büyük bir katil. İnsanlar birbirlerini ölümcül bir ışınla öldürür gibi sevgiyle öldürüyorlar.
Ancak insan dersini korkunç yavaş alıyor.
Söylesene, bu daha ne kadar süre acı verecek?
Yaşadığım müddetçe mi?
Evet, muhtemelen öyle.