Kimse kalmak için ne kadar mücadele ettiğini görmez. Vazgeçtiğinde ise değiştiğini söylerler. Oysa seni o hâle getirenler, kendi paylarına düşen sessizliği hiç hatırlamazlar.
Öğrendim ki; insan, sahip olmadığı hiçbir güzelliği başkasına veremiyor. İyilik, incelik, anlayış ve insanlık… Hepsi nasip işiymiş.
İnsanların davranışlarını kendi yüreklerinin aynası olarak görüyorum. Çünkü insan, yüreğinde ne varsa onu sunuyor dünyaya; nasibinde ne varsa onu paylaşıyor başkalarıyla. Herkes, kalbinin genişliği kadar yer açıyor başkasına; nasibinde ne varsa, onu sunuyor bir başkasına.
“Seninle gezmediğim, bir sokak var içimde hâlâ
Seninle gitmediğim, bir yolculuk var daha
Seninle geçirmediğim, günler geceler var
Seninle paylaşamadığım bir ömür var daha…”