Özlem Kaplan
@Lavinyaurara
“Neyi arıyorsan O’sun sen.”
(Mevlana)
312 okur puanı
Ekim 2020 tarihinde katıldı
8/10
2025 28. kitabı
“Od”, Yunus Emre’nin hayatını anlatıyor gibi görünüyor ama aslında insanın kendi içindeki yangını anlamasına dair bir kitap. Sayfaları çevirdikçe Yunus’un yolculuğunu değil, kendi içimdeki yolculuğu izlediğimi hissettim. Bazı cümleler öylesine sakin ama aynı zamanda derin ki, insan okurken durup kendini düşünüyor.
Bu kitap bana, aradığımız şeyin dışarıda değil, içeride olduğunu hatırlattı. Yunus’un her sınavında, teslim oluşunda, sabrında kendi hayatımdan izler buldum. Kimi sayfalar ağır geldi, hatta sindirmek için mola verdiğim oldu. Çünkü kitap sadece okunmuyor; insanın içine işliyor.
İskender Pala’nın dili sade ama vurucu. “Od”, aceleyle okunacak bir roman değil. Okurken yavaşlıyorsun, duruyorsun, düşünüyorsun.
En çok aklımda kalan his:
Kendini bulmak için önce kendinden geçmen gerekiyor.
Reklam
Puan vermedi·626 syf.·
2025 26. kitabı
Bu kitap bana bir kadının ne kadar güçlü olabileceğini hatırlattı.
Jane, kimseye muhtaç olmadan, kalbiyle vicdanı arasında denge kurarak yaşamayı seçiyor.
Aşkı için bile kendinden vazgeçmeyen bir kadın…
Her sayfasında “değer” kavramını sorguluyorsun.
Onu ezmeye çalışan herkese rağmen dimdik kalıyor.
Sessiz ama gururlu bir direnişin hikayesi.
Charlotte Brontë’nin dili hem sade hem derin.
Okurken bazen acı çektim, bazen umutlandım ama en çok da Jane’in kararlılığına hayran kaldım.
Bir kadının kendini bulma yolculuğu, aşkın bile ötesinde bir hikaye.
10/10
2025 25. kitabı
Bu kitap bana insanın kendine ne kadar yabancılaşabileceğini gösterdi.
Golyadkin’i okurken bazen kendi iç sesimi duyar gibi oldum.
İnsan bazen kendine o kadar yabancı hale geliyor ki, aynaya baktığında tanıyamıyor artık.
Toplumun görmek istediği “ben” ile içimde susturduğum “ben” arasında gidip gelmek, insanın en yıpratıcı savaşı belki de.
Dostoyevski, insanın karanlık tarafını tüm çıplaklığıyla gösteriyor.
Okurken rahatsız ediyor ama aynı zamanda düşündürüyor.
Çünkü aslında hepimizin içinde bir “öteki” var;
bastırdığımız, sakladığımız, belki de korktuğumuz tarafımız.
Kitabı bitirdiğimde şunu hissettim:
İnsanın kendinden kaçışı yok.
Ve bazen en ürkütücü şey, gerçekten kim olduğunu fark etmek.
İyileşmek
Puan vermedi·256 syf.·
2025 20. kitabı
Tavuk Suyuna Çorba, kalbin en yorgun yerlerine dokunan, insana umut aşılayan bir kitap. Her hikâyesinde farklı bir yaşam, farklı bir ders var ama hepsi ortak bir duyguda buluşuyor: insan olmak. Okurken bazen gülümsedim, bazen gözlerim doldu. Her satır bana, dünyada hâlâ iyiliklerin, fedakârlıkların ve küçük mucizelerin var olduğunu hatırlattı. Bazı hikâyelerde kendimi buldum, bazılarını ise sanki bana yazılmış gibi hissettim.
Bu kitap bana iyi geldi; hem kalbimi yumuşattı hem de hayatın karmaşası içinde durup nefes almayı hatırlattı. Gerçekten, ruhu besleyen bir çorba gibi…
YÜKLER
Puan vermedi·92 syf.·
2025 21. kitabı
Kambur’u okurken kendi içimdeki yüklerle yüzleştim. Şule Gürbüz’ün dili insanın en sessiz, en derin yerine dokunuyor. Her sayfada biraz daha kendimi buldum, biraz daha sustum. Bitirdiğimde yalnızlığın da, ağırlığın da insan olmanın bir parçası olduğunu kabullendim.
Reklam