Sen kelimelerin arkasına sığınmış bir budala
Kendinden evvel görünen kelimeleri uşağın sanıyorsun, yanılıyorsun...
Kelimeler bedenini kullanıyor farkında mısın?
Ruhundan edecekler seni az daha taparsan
Az daha kandırırsan kendini, unutacaksın benliğini.
Sensin, kelimenin kölesin
Sensin kendini bilmezin teki
Arayıp durduğun o etkileyici kelime sensin, sensin kelimeden önce gelen.
İsminden önce cismin ve bir ruhun vardı
İsmini sen sandılar ama seni ismin varsaymadılar.
Sen de katıldın sonunda bu kervana
Büyük harflerle ismin yazıldı her yere
Kolyene, künyene, kimliğine, bardağına, çardağına
Her şeyden önemliydi kelimeler
Kelimelerin gücüne inandın da bir kendine inanmadın ya yazıklar olsun sana...
Reklam
Meğer Toprakmış Bizi Doğuran1000Kitap
Yalanlar, su götürmez gerçeklermiş meğer. Kanmamışım dünyanın süsünü
Bildiğim mi var ben kimim?
Aynada ışığın yardımıyla yansıyan silüetim ve seçemediğim benliğim, ırak çok ırak..
İçime attığım tonlarca demirden hafif pamuktan ağır olan susuşlarım
Aynaya yansımayan biricik benliğim
Dışladım hep sizi biliyorum, sahip çıkamadım size hem yetim hem öksüz bıraktım biliyorum İşte söz sırası sizde kusun içinizde ne varsa Yeter ki susmayın, artık benim bir sükutu daha kaldıracak omzum kalmadı
Sırtımda deveden kalma bir hörgüç belirdi İçinde su yerine kan ve irin olan...
Bilemedim kamburumdan yeniden doğmayı Büküldükçe büküldü belim bilemedim bükülürken topraktan yeniden filizleneceğimi Ben sandım ki gömülünce ölünür
meğer toprakmış bizi doğuran
Güç olsa da öğrendim gerçeği.
Reklam