Laylatun
@Laylatun
28 okur puanı
Ocak 2026 tarihinde katıldı
ANILARLA BAŞIM DERTTEŞiir
Gözlerin yeşildi.
Ya da değil.
Şairler beslenirdi gözlerinden,
Biliyorsun.
Adın bir yıldızdı,
Göğün kanadında salınan
Tutamıyorum,
Düşüyorsun.
Mutluydun,
Ya da değil.
Kuşlar öperdi gülüşlerinden.
Gülüyorsun.
Bir gamze yanıyor ya da sönüyor.
Anılarla başım dertte.
Unutuyorum,
Görüyorsun.
Seviyordun,
Ya da değil.
Geçtikçe günler değirmeninden,
Öğütülüyorsun.
Zaman rüzgârına kapıldın,
Ne kalmışsan anılardan,
Açıktasın,
Yitiyorsun.
Gözlerin yeşildi,
Ya da değil.
Mutluydun,
Reklam
Olasılıksız1000Kitap
Klasikler, kişisel gelişim kitapları, basit yaşam öyküleri okurken arada bilim kurgu, korku ya da fantastik kitaplarla zihin dünyasını çeşnilendirmek zevkli oluyor. Son zamanlarda klasiklerin melankolisindeydim biraz. Olasılıksız (Ve henüz başlarında sayılacağım Empati.) farklı bir ufuk açtı. Dün çarşıda dolanırken insanların yüzüne zihinlerini okumak, onlarda bir şeyler görmek ister gibi baktığımı fark ettim :D Kitapla ilgili yapılan yorumların tekrarına düşmek istemiyorum. Ama kafa yoran, düşündüren, işin içine fiziği, kimyayı, felsefeyi katan zekice kurgulanmış kitaplar gerçekten olağanüstü oluyor. Adam Fawer bunu çok güzel yapmış. Kitabı okuyunca kendisini de biraz arattım internetten. Görme yetişinin çoğunu çocuklukta kaybetmiş. Bilincindeki bu canlılık fiziki uyaranların azlığından kaynaklanıyor muhtemelen. Zihin dünyasının canlılığını, her iki kitapta da çok çekici resmetmiş. Muhteşem bir yetenek. Empati kitabında köpekle dolaşan bir adam var. Kendisini mi koyuyor acaba kitaba diye bir meraklandırdı. Bakalım orada neler olacak.
Kitapla ilgili bende asıl aydınlatmayı yaşatan şey "toplu bilinç" kavramı oldu. Kelebek etkisinin başka bir yorumu bu. Olan ve olmayan herşeyden yaşayan ve yaşamış olan herkesin sorumlu olduğunu düşündürüyor. "Ben ne yapabilirim, ne yapabilirdim?" Acizliğini yüzümüze çarpıyor.
10/10
...
Kitaplar arasında aşkla büyüyen bir serçe kuş. " "
🐦
İnsan çok gençken dünyayı değiştirebileceğini düşünür. Sonra hayal kırıklıklarına battıkça hiç bir şeyi değiştiremeyeceğini görür. Ardından olgunluk gelir ağır aksak. Kendini değiştirebileceğini düşünmeye başlar. Kendini akışa uydurmaya boyun eğer bir bakıma. Sonra bir serçe kuş kopar bağrından. Yeniden umutlanır. Ben geç kaldım oğlum. Sen yetiş. Kim bilir belki dünya ellerinde değişir.
Satranç hayat gibidir. Her parçanın kendi işlevi vardır. Bazıları zayıftır, bazıları ise güçlü. Bazıları oyunun başında işine yarar, bazılarıysa sonunda. Ama kazanmak için hepsini kullanmak zorundasın. Aynen hayatta olduğu gibi satrançta da skor tutulmaz. On parçanı kaybedip yine de kazanabilirsin oyunu. Satrancın güzelliği budur işte. İşler her an tersine dönebilir.
Çekilip şöyle bir köşeye seninle sohbet etmek ey kalbim. Bu sefer bütün varlığımla kulak kesilerek. Uzun zaman oldu dinlemeyeli, duymayalı. Dünya telaşı sardı her yanımızı. Bir keşmekeşin içinde dağılan aklımın peşinde koşturup durmaktan yoruldum. Gel seninle herkesten ve her şeyden uzak kuytular bulalım. Belki saadet denizi içimizde bir yerdedir de biz onu yıllarca dışımızda aradık. Bu beyhude arayışlardan vazgeçip gene içimize dönelim.
Biliyorum ne paslandın ne uslandın. Bu kabuğu kıralım ey kalbim. Özümüze dönelim. Bize bizden başka yol yok, yoldaş yok. Anlaşılma telaşı değil mi ki bizi iliğimize kemiğimize kadar tüketen. Anlaşılmayalım ey kalbim. Şifa içimizde, sır içimizde. Aklın kaidesinden sırlar alemine inelim. Bilinmeyelim, işitilmeyelim, görünmeyelim...