Çekilip şöyle bir köşeye seninle sohbet etmek ey kalbim. Bu sefer bütün varlığımla kulak kesilerek. Uzun zaman oldu dinlemeyeli, duymayalı. Dünya telaşı sardı her yanımızı. Bir keşmekeşin içinde dağılan aklımın peşinde koşturup durmaktan yoruldum. Gel seninle herkesten ve her şeyden uzak kuytular bulalım. Belki saadet denizi içimizde bir yerdedir de biz onu yıllarca dışımızda aradık. Bu beyhude arayışlardan vazgeçip gene içimize dönelim.
Biliyorum ne paslandın ne uslandın. Bu kabuğu kıralım ey kalbim. Özümüze dönelim. Bize bizden başka yol yok, yoldaş yok. Anlaşılma telaşı değil mi ki bizi iliğimize kemiğimize kadar tüketen. Anlaşılmayalım ey kalbim. Şifa içimizde, sır içimizde. Aklın kaidesinden sırlar alemine inelim. Bilinmeyelim, işitilmeyelim, görünmeyelim...