İyi ki dedin... Ben de biliyordum ölenle ölünmediğini; ölenle ölünse ilk ben gidecektim. Hayatımı yaşayacakmışım... Kocamdan kalan emekli maaşıyla, tek başıma hayat yaşayayım. Gelin, gidin, eyleyin beni; beni de götürün gittiğiniz yerlere, beni de gezdirin... Ben de yaşayayım o dediğin hayatı, beni bu evden alın, ben bu evden korkuyorum, diyemedim. "Haklısın oğlum" dedim.
📚🔔 Tatil zili çaldı!
Bir yıl boyunca verilen emeklerin ardından şimdi dinlenme, keşfetme ve yeni maceralara atılma zamanı. 🌞
Bu yaz bol kahkahalı, bol anılı ve elbette bol kitaplı geçsin. Tüm öğrencilere keyifli tatiller diliyoruz! 💙📖
Dünyadaki tek kimsesiz kimse olmayı, dünyadaki pek çok kimsesizden sadece biri olmaya tercih ederdim. Kimsesizlik öyle bir duygu ki, kimsenin tatmasını istemem.
Dedemin anlattığı Parmak Çocuk masalı aklıma geldi. Çocuğu olmayan kadın hamurdan çocuk yapıyordu kendine. Ben de anne yapıyordum sanki kekten. Revaniden anne... Çok tatlı, şerbetli bir anne.
Bekledim, bekledim... Pişince bekledim, şerbetini dökünce bekledim, soğuyunca bekledim. Revani, anneye dönüşmedi.
Millet öyle yapıyor, kefenli kumaş falan alıp koyuyor kenara. Ölmüşsün, daha ne gam? Yaşarken kimse koşmadı hizmetimize, ölünce bari azıcık hizmet etsinler. Onu da başkaları alıversin, onlar düşünsün.