Nisanur
@Leleee
Hayata küsmek yerine, onu gıdıklamayı tercih edenlerden...
20 okur puanı
Haziran 2026 tarihinde katıldı
Reklam
Defalarca kez okuduğum bir kitap. Dan Brown'un insanı kitabın içine çeken diline bayılıyorum. Kitabı okurken kalp atışım bile değişiyordu heyecandan. Her bir sayfayı acaba şimdi ne olacak diye zevkle çeviriyordum. Bu kitap sayesinde de pek çok konuda araştırma yapabilme fırsatı buldum. Örneğin dünyaya yaşamın uzaydan gelip gelemeyeceği ihtimali hakkında videolar izlemek , anlaşılır dilde makaleler okumak çok zevkliydi. Bilgi birikimimi artıran , farklı konulara ilgi duymamı sağlayan kitapları çok seviyorum. Kitabın sonuna doğru telaşla gönderdikleri faks sayesinde faks makinelerinin nasıl çalıştığı hakkında videolar izlemiştim :) Keşke günümüzde de kullanabilsek faks makinelerini. Garip bir cihaz. Deneyimlemek isterim. Şu an resmen durdum ve faks makinesinin tuşlarına basma hayalini kuruyorum :))
İlk başladığımda Zülfü Livaneli'nin diğer kitaplarında olduğu gibi kendimi derin bir olay örgüsünün içinde bulmayı ummuştum. Ama beklediğim gibi olmadı. İstediğim olay akışını bulamadım. Özgürlüğü kısıtlanmış bir insanın duygularını okuyoruz. En çok etkilendiğim kısım Selim'in sırf eşi üzülmesin diye koğuşta mutlu olduklarını , kahkahalarla güldüklerini söylemesiydi. Aynı şeyi Leyla da Selim için yapıyordu. Maddi ve manevi birçok zorlukla uğraşmasına rağmen Selim'in derdine dert katmamak için her şeyin yolunda olduğunu söylemesi çok zarif bir hareketti. Aslında yaşadıkları zorlukları birbirlerine anlatabilirlerdi. Ama ikisi de biliyor ki birbirlerinin sorunlarını çözebilecek imkanlara sahip değiller. Bu karşılıklı iletişim benim çok hoşuma gitmişti. Gerçek bir ilişkide bireyler böyle davranmalı diye düşünüyorum. Herkesin birçok yükü var. Sevdiklerimize ve kendimize daha çok yük olmamak için bakış açımızı değiştirelim biraz. Hayat mutsuzluktan beslenmek için çok kısa. Tabiki her duyguyu hissedeceğiz ama hiçbir duygunun esiri olmayalım. Ne polyannacı olup hayattaki sorunları görmezden gelelim ne de güzel tüm duyguları bir kenara atıp sadece mutsuzluğun var olduğuna inanalım. Dengeyi sağlayabilmek dileğiyle...
Ağlayarak okuduğum , çevremdeki herkese de okutmaya çalıştığım bir kitaptı. İnsanın ömrünü koca bir yalanla geçirdiğini bilmesi ne kötü bir duygu. Hele ki o yalanı telafi edecek zamanı ve imkanı yoksa... Zehra'nın doğru bildiği her şeyin yanlış olduğunu öğrendikten sonra sessizce oturup her şeyi kabullenmekten başka yapabileceği ne vardı ki ? Boynuna sıkı sıkı sarılacağı babası artık hayatta değildi. Bu kitaptan bu kadar çok etkilenmemin sebebi geç kalmışlık ve telafisi olmayan hatalara karşı olan tahammülsüzlüğümden kaynaklanıyor. İnsanın çaresiz kalması kadar kötü ve korkutucu az şey vardır bu dünyada. Bu sebepten dolayı bir şeylere geç kalmaktan çok korkarım. Hiçbir şeye geç kalmak istemiyorum. Telafisi olmayan yanlışlar yapmaktan da korkarım. Daha çok korktuğum şey ise değer verdiğim , gönülden sevdiğim kişinin bana karşı telafisi mümkün olmayan hatalar yapması. Kalbim affetmeye çok müsait. Çünkü zamanın acımasızlığını biliyorum. Hayat pireyi deve yapmak için çok kısa. Bu yüzden ufak ve konuşarak halledilebilecek sorunları derhal çözün. Aksi takdirde tüm sular durulunca ne kadar küçük şeyleri abarttığınızı , aslında konuşulsa her şeyin çözülebileceğini fark ettiğiniz vakit iş işten geçmiş olacak. Zamanın geri döndürülemezliğiyle yüzleşmezsiniz umarım.
