Bir dəfə hardansa oxumuşdum ki, insan qar uçqunu altında qalanda hansı tərəfin yuxarı, hansının aşağı olduğunu bilmir. Xilas olmağa çalışdıqca altını qazıyıb bir az da özünü məhv edir. Mənim də hiss etdiyim məhz bu idi. Sanki öz kompasımı itirmişdim. Yolumu tapa bilmirdim.
Ağzından bilinçsizce çıkan ilk sözler, “Eve gitmek istiyorum,” mırıltılarıymış. Evimin tam olarak neresi olduğunu ben de bilmiyorum ama böyle söyledikten sonra hüngür hüngür ağlamışım.
Bu, böyük itki idi. Bəs mənim üçün ən böyük itki nə idi? Sən! Mən səni itirdim! da mənə əzab verən ikinci başqa bir hadisə olmayıb. Sərəsər bu altmış ili mən ancaq səni düşünmüşəm. Sən mənim beynimdən çıxmamısan,- Bəhmən dayanmadan danışırdı,-amma mən sənin yolunu kəsmək istəmədim.